Χόρεψέ με ως το τέλος του κόσμου

Τhe diferent shade of the rainbow

O Joe Sauter συγγραφέας,σκηνοθέτης και ηθοποιός γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1940 στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης.

Εργάστηκε σαν εκδότης και αρθρογράφος για το περιοδικό " Παγκόσμιος Κινηματογράφος", ενώ έκανε καριέρα σα στιχουργός της pop μουσικής. Έχει ασχοληθεί με την μυθιστορηματική γραφή και έχει γράψει αρκετά σενάρια,ένα από τα πιο πετυχημένα του έγινε ταινία:"Hot shot" στην οποία πρωταγωνίστησε ο Πελέ και παίχτηκε και στην Ελλάδα με τον τίτλο:"O αγαπημένος του ποδοσφαίρου".

Ήταν φιλέλληνας και τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στην Ελλάδα κρατώντας πάντα επαφή με την Νέα Υόρκη ως συγγραφέας και παραγωγός. Πέθανε το 2004.Το έργο του το εμπιστεύθηκε στη στενή του φίλη την ηθοποιό Μαίρη Βιδάλη. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μροντγουαίη στην Αθήνα. Άλλα ίχνη σκηνοθεσίας δεν βρέθηκαν πουθενά αλλού.

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιώργος Λιβανός εργάστηκε σκληρά με την πεποίθηση ότι αυτό το έργο είναι πέρα ως πέρα κοινωπολιτικό,βαθιά διαχρονικό,απίστευτα ερωτικό ενώ κάνει μια υπέροχη καλλιτεχνική κρούση ενάντια στην πολιτιστική και οικονομική αλλαγή του πλανήτη,που βιώνουμε αυτή την εποχή όλοι ως αυτόπτες μάρτυρες.

Το έργο "χόρεψε με ως το τέλος του κόσμου" είναι μια αληθινή ιστορία που σκιαγραφεί πολύ ανθρώπινα και καθημερινά την πορεία έξι χαρακτήρων οι οποίοι ξεκινάνε από τα "δύο βήματα πίσω" για να περάσουν στην μάχη που οφείλουν να δώσουν στον εαυτό τους ώστε να φτάσουν στην δική τους αλήθεια.

Όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι παρών κατά την διάρκεια της παράστασης:Τόσο η ευαισθησία,η τρυφερότητα,ο θυμός και η απογοήτευση,όσο το χιούμορ,η αγωνία και η συγκίνηση. Πρόκειται για ένα επίκαιρο ψυχογράφημα, πηγή ζωής για τις δύσκολες μέρες που διανύουμε.

Η Ιλαίην τραγουδίστρια και ιδιοκτήτρια ενός μπαρ αποφασίζει να αποχαιρετήσει για πάντα τον κόσμο της νύχτας και καταθέτει την οριστική απόφαση στο κοινό της με ένα αισθησιακό τζαζ τραγούδι.

Στην είσοδο της πολυκατοικίας που διαμένει(46η οδό της Νέας Υόρκης), εκτελεί χρέη θυρωρού η Έηντζελ, εδώ και 40 χρόνια ριζωμένη εκεί, αναπόσπαστο κομμάτι της μαύρης σκάλας- σαν

αυτές που έχουν πολλές πολυκατοικίες παλιότερης αρχιτεκτονικής-και της καρέκλας της.

Το υπέροχο σόλο χορευτικό της υποδηλώνει εκτός από την άριστη τεχνοτροπία του, τον τελικό συμβιβασμό της με την μοναξιά. Μοναδική της παρέα ο Τομ,ο ταχυδρόμος της συνοικίας, που την φλερτάρει τρυφερά,φέρνοντάς μαζί με τον μισθό της πάντα ζαχαρωτά ή λουλούδια, χωρίς εκείνη να του το ανταποδώσει ποτέ συνειδητά,(παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά και για τους δύο) και ο ανιψιός της ο Ραλφ,ένας τυχοδιώκτης που ζει χωρίς ιδανικά και που απλά βιώνει ότι τον παρασύρει ερωτικά,ανεξαρτήτου φύλου και χρώμα χαρτονομίσματος.

Ένας απρόβλεπτος αλλά καθημερινός μπαροκαυγάς τις τελευταίες μέρες πριν την αποχώρηση της Ιλαίην,είναι η αιτία που ο Λάρρυ την επισκέπτεται για πρώτη φορά στο σπίτι της για να την ευχαριστήσει που τον έσωσε από την φασαρία,κάνοντας χρήση του kick boxing. Η συζήτηση που ακολουθεί είναι μοιραία για το υπόλοιπο της ζωής και των δύο. Ανοίγουν την καρδιά τους εξ ομολογώντας ο ένας στον άλλο τι τους ώθησε στην επιλογή της ομοφυλοφιλίας τους,τι τους απογοήτευσε και τι τους κρατάει ζωντανούς.

Ο Λάρρυ είναι πολύ πιο απελπισμένος και καθόλου ριψοκίνδυνος σε σχέση με την Ιλαίην,η οποία δεν "μασάει σε τίποτα"και σίγουρα εμφανίστηκε στη ζωή του για κάποιο λόγο σίγουρα όχι τυχαίο:Για να του μάθει "ότι για όλους υπάρχει μια θέση σε αυτόν τον κόσμο και ότι "αγαπάμε ότι μας αξίζει,λατρεύουμε ότι μας μοιάζει και παραδινόμαστε σε ότι είναι ικανό να μας συντροφεύσει μια ζωή, έστω σαν ανάμνηση".

Εκείνος από τη μεριά του, είναι ένας άντρας "αρκούδος" σε εμφάνιση αλλά με μια τρυφερότητα στο χαρακτήρα που θυμίζει δωδεκάχρονο αγόρι. Με αυτόν

τον φυσικό του τρόπο καταφέρνει να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη της σαν άνθρωπος πάνω από όλα,μια εμπιστοσύνη που χρόνια είχε θαφτεί ανύπαρκτη μέσα της.

Η όμορφη Μάντυ όχι και τόσο νεαρή για το επάγγελμα που διάλεξε,φίλη της Ιλαίην γίνεται ο καταλύτης τόσο της ζωής της όσο και της Ιλαίην για την μελλοντική εξέλιξη της ερωτικής τους σχέσης,χωρίς να θέλω καταθέσω την κορυφαία φράση στα λεκτικά τους κονταροκτυπήματα για να μην ομολογήσω την μαγεία του έργου.

Η Ιλαίην έχει πάρει τις αποφάσεις της. Για κείνη δεν υπάρχει πια μαύρο. Το εξαργύρωσε όταν οι σκέψεις της ταυτίστηκαν με την μοντέρνα διακόσμηση του διαμερίσματός της και τα έντονα χρώματά του.

Θα γεννήσει ένα παιδί. Το εργαλείο παραγωγής το βρήκε. Θα το "πηδήξει" και θα ¨αγοράσει"αυτό που θα την βγάλει από το αβέβαιο μέλλον της:ένα μωρό.

Το σκηνικό του χώρου και ο ιδιαίτερα ωραίος και επιτυχημένος φωτισμός του μαζί με την

θέα στην πόλη της Νέας Υόρκης από τα παράθυρα της Ιλαίην,μας μεταφέρουν για μια βραδιά χωρίς αεροπορικό εισιτήριο στην χώρα του Χριστόφορου Κολόμβου.

Μετάφραση : ΜΑΙΡΗ ΜΙΧΑΛΑΤΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

Στίχοι- σύμβουλος : ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΟΛΛΗ

Σκηνοθεσία : ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

Διανομή (με σειρά εμφάνισης)

Ιλαίην : NΑΤΑΣΣΑ ΤΣΑΚΑΡΙΣΙΑΝΟΥ

Λάρρυ : ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Έηντζελ : KAITH ΙΜΠΡΟΧΩΡΗ

Τομ : ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

Μάντυ: ΜΙΛΕΝΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ

Ραλφ : ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΛΛΙΓΑΣ

Σκηνικά κοστούμια : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΟΛΙΔΗ

Φωτισμοί : ΣΟΚΟΛ ΤΟΜΤΣΙΝΙ

Μουσική - ενορχήστρωση : JOHANNES MUELLER

Χορογραφική επιμέλεια : ΣΙΜΩΝΑΣ ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ

Δραμ.σύμβουλος : ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ

Φωτογραφίες : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΡΙΜΖΙΑΣ

Κινηματογράφηση : ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΚΑΒΟΥΛΗΣ - ΦΩΤΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Σκίτσα : MΑΝΩΛΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Γραφιστική επιμέλεια : ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΙΡΗΣ

Βοηθός σκηνοθέτη : ΟΛΓΑ ΜΟΥΡΓΕΛΑ

Βοηθός σκηνογράφου : ΓΕΩΡΓΙΑΝΝΑ ΤΣΑΚΙΡΗ

Μελέτη ήχου- ειδικά φωτιστικά εφέ : ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

Forever yours ή π2

Μια ιστορία έρωτα που έγραψε και σκηνοθέτησε η Στέλλα Μαρή.Μια ιστορία χωρίς αρχή και τέλος όπως κάθε τι μετακινήσιμο και υγιές. Στασιμότητα είναι ο θάνατος ενώ το άπειρο δηλαδή το άγνωστο είναι η υγεία της ψυχής και του σώματος.
Οι ηθοποιοί, γυναίκα ( Στέλλα Μαρή) και οι δύο άντρες ,ο σύζυγος(Γιώργος Λιβανός) και ο εραστής της (Μιχάλης Κουκουλομάτης) μπλέκονται χωρίς λογική όπως άλλωστε ο αληθινός έρωτας ορίζει, στα πλοκάμια της πολυμήχανης και ταυτόχρονα αθώας γυναίκας που δεν ξέρει τι ακριβώς κάνει,τι πόνο προκαλεί ενώ ξέρει τι νιώθει χωρίς ποτέ της να μπει στον κόπο να το αναλύσει μέχρι τη στιγμή της αναπόφευκτης καταδίκης της από τα δύο εγωιστικά αρσενικά που την περιβάλλουν και την διεκδικούν.

Αυτό το παραμύθι του έρωτα έρχεται σε αντίθεση με την ξερή και άχρωμη πραγματικότητα που την αντιπροσωπεύει η τεχνολογία μια σκληρή και αδυσώπητη γυναίκα (Άννα Μιχελή) στην κονσόλα του ήχου η οποία συντονίζει την κάθε κίνηση και ομιλία των ηθοποιών.
Οι ανατροπές στο έργο είναι αρκετές και η απογοήτευση της Γ(οι ηθοποιοί έχουν μαθηματικά ονόματα αντί για τα κανονικά τους) καταλήγει στη απαξίωση του γάμου της με τον Α1.(Γιώργος Λιβανός)

Το θεατρικό περιβάλλον hi tec και τα τραπέζια pleksi glass με πολύχρωμο φωτισμό έρχονται σε αντίθεση με τα σπαραχτικά συναισθήματα των δύο αντρών που προκαλούν το ενδιαφέρον των θεατών που πιστεύουν στον συμβατικό έρωτα ή μη.
Γίνονται μικρές παρεμβάσεις στο κοινό ρωτώντας τους τι πιστεύουν για τον έρωτα και αν τελικά ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που το βιώνουν παραπάνω από δύο άνθρωποι.
Μία κίνηση που φέρνει τους θεατρικούς επισκέπτες κοντά στο θέατρο δηλαδή στην πραγματικότητα αφού συμμετέχουν με πολύ κέφι εφ όσον τους παρέχεται μια ψυχαναλυτική ευκαιρία.

Όταν οι δύο άντρες (σύζυγος και εραστής) βρεθούνε σε σύγχυση γίνονται σύμμαχοι και μόνο τότε βλέπουν την γυναίκα σαν εχθρό τους. Όταν πια καταλάβουν την διαφορετική ψυχολογία ενός αρσενικού από ένα θηλυκό.

Mια ερωτική ιστορία που με τα κατάλληλα εποχιακά ρούχα παραπέμπει στην φαντασία ενός ερωτοπαραμυθιού, ενώ καταλήγει στην σκληρή απόφαση της Γ(Στέλλα Μαρή) για τους άντρες, (Α1- Γιώργος Λιβανός- και Α2 Μιχάλης Κουκουλομάτης) να μην αποκαλύψει την πατρότητα του εμβρύου που φέρνει στα σπλάχνα της, γιατί αυτό θα σήμαινε για κείνη την λήξη του έρωτα της αφού θα έπρεπε να πάρει μια απόφαση κάτω από τα τέσσερα πιεστικά και εφιαλτικά μάτια των δύο αντρών που για κείνη δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την προσωποποίηση του έρωτα. Και πληρώνει για αυτό χωρίς να μετανοιώσει. Αγάπησε και ομολογεί.

Ό θεατρικός χώρος είναι ζεστός και ιδανικός για ένα τέτοιο έργο που έχει αυτοσκοπό του τον έρωτα.
Όσες σοκαριστικές σκηνές υπάρχουν τις βλέπουμε σαν παλιό σινεμά στην ασπρόμαυρη οθόνη του θεάτρου.
Αποτέλεσμα και μήνυμα του έργου:Αν ο έρωτας ήταν αυτοσκοπός στις ανθρώπινες ψυχές θα είχαν αποφευχθεί τόσοι φόνοι στη ανθρωπότητα.

Σκηνοθεσία : Στέλλα Μαρή

Βοηθός Σκηνοθέτη : Άννα Μιχελή

Επιμέλεια κίνησης : Γιάννης Μάντσης

Σκηνογράφος : Γιώργος Σταματάκης

Video Art, 3d Design & Animation : Περικλής Καραθανάσης & Βίκη Γκαδανίδου(www.vipeproductions.com)
Ηχητικό Περιβάλλον : Αλβίνος Βασιλειάδης

Ενδυματολόγος : Eλένη Παππά
Φωτισμοί : Σοκόλ Τομτσίνι

Κινηματογράφηση : Διονύσης Πετρουτσόπουλος

Μουσική Επιμέλεια : Στέλλα Μαρή

Χερισμός Οπτιαακουστικού Υλικού: Άννα Μιχελή

Συντονισμός Οπτιακουστικού Υλικού: Λουίζος Ασλανίδης

Χειρισμός Φωτισμών : Δημήτρης Μουστάκας

Παραγωγή : Αστική,μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Minus{two}

Βοηθός Παραγωγής : Λαμπρινή Μπούσια

Υπεύθηνη Επικοινωνίας : Kαλλιόπη Παπαδά

Φωτογράφος Παράστασης : Kώστας Δρίμτζιας
Δημιουργικό Εντύπων: Κώστας Σταματάκης

ΑΠΟΨΕ ΚΑΝΕΙΣ ΜΠΑΜ

ΑΠΟΨΕ ΚΑΝΕΙΣ ΜΠΑΜ

Μια μουσικοθεατρική παράσταση που ερμηνεύει η Βικτώρια Ταγκούλη,η οποία τόσο με την κρυστάλλινη και βαθιά φωνή της,όσο και με το υποκριτικό της ταλέντο προλογίζει την βραδιά με ένα χαριτωμένο μικρό σκετσάκι.
Μερικά από τα ελληνικά τραγούδια που ακούγονται στο Α' μέρος είναι του Θάνου Μικρούτσικου,"μια πίστα από φώσφορο","μάτια γκρίζα"και "η ζημιά" του Χρίστου Θεοδώρου. Ακούμε επίσης το "Χωρίσαμε ένα δειλινό" του Τσιτσάνη και το εξαιρετικό λαϊκό τραγούδι ο "μπάρμπας μου ο Παναγής" του Χρίστου Θεοδώρου.

Τραγούδια που με την αλύγιστη φωνή της ερμηνεύτριας συνοδευόμενη από τρεις μουσικούς, γεμίζουν την ατμόσφαιρα με το χρώμα την και αρμονία του χτες.

Εκτός από τα ελληνικά τραγούδια ακούμε αγγλικά και γαλλικά τραγούδια όπως το

"Diamonds and Rust "της Joan Baez και το καταπληκτικό γαλλικό τραγούδι για όσους δεν αγαπούν τις Δευτέρες το "je ne veux pas travailler"(China Forbes).

Μετά το Α΄μέρος ακολουθεί διάλειμμα.

Το σκηνικό στο δεύτερο μέρος διαφοροποιείται με τα ασπρόμαυρα σλάιτς του μεγάλου συνθέτη και ερμηνευτή Μάνου Χατζιδάκι.

Ακούγονται "τα πάθη από τον έρωτα," του ίδιου,"τα κίτρινα φώτα"του Leonard Cohen-Λίνας Νικολακοπούλου και το "για πάντα" του Χρίστου Θεοδώρου.

Αναμιγνύονται το "My immortal" του Ben Moody,το "Mercy"της Duffy και το
"Forbidden Love" της Madonna.

Ο επίλογος είναι ένα port pοuri έξι τραγουδιών ξένων και ελληνικών.

Μια όμορφη βραδιά που μπορεί κανείς να απολαύσει παρέα με το ποτό του.

Ταυτότητα του μουσικουθεατρικού δρώμενου:

Ερμηνεύει : Βικτώρια Ταγκούλη

Παίζουν οι μουσικοί : Χρίστος Θεοδώρου,πιάνο

Σαμ Μαρλιέρι,σαξόφωνο,κλαρινέτο και κρουστά

Γιώργος Πολίτης,ηλεκτρικό μπάσο.

Φωτισμοί και χειρισμός :Θανάσης Λεφάκης

Σκηνοθεσία : Κοραής Δαμάτης

ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

“Χάνονται οι μέρες στου τραίνου τον καπνό”

O Tennessee Williams, γεννημένος στο Κολόμπους του Μισισιπή είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του αμερικάνικου θεάτρου. Ανέβαζε στη σκηνή πρόσωπα που έπασχαν ψυχικά, παίρνοντας παραδείγματα από το άμεσα στενό του περιβάλλον.Δεν ήταν δύσκολο για αυτόν να συλλέξει φαινόμενα ψυχικών διαταραχών αφού η ίδια του η οικογένεια ήταν άκρως προβληματική.Ο ίδιος έπασχε από κατάθλιψη σχεδόν σε όλη του τη ζωή.Εθισμένος στα φάρμακα και το αλκοόλ κρινόταν σκληρά όχι μόνο για τον τρόπο που διάλεξε να ζει αλλά και λόγω των ομοφυλοφιλικών του προτιμήσεων.Το μονόπρακτο θεατρικό του Tennessee Williams “Προς Κατεδάφιση”(This Property is Gondemned)μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1966 με τους Natalie Wood, Robert Redford και Charles Bronson.Το τωρινό έργο εξελίσσεται στις ράγες των τραίνων, στο Γκάζι, ένα απογευματάκι με ψύχρα,όπου η Willie (ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ), ένα “παιδί” που μεγάλωσε,εμφανίζεται με κουρελιασμένα ρούχα και άγαρμπα πασαλειμμένο,κόκκινο κραγιόν στα χείλη.

Στο χέρι της κρατάει μια κούκλα σαν να ήταν σωζόμενο απομεινάρι από σπίτι που έχει υποστεί πυρκαγιά. Εκεί συναντάει τον Τοm (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΤΣΑΔΑΜ)ένα αγόρι με σορτς και ένα χαρταετό στο χέρι, ο οποίος έχει έρθει σε αυτό το σημείο επειδή φυσάει και έτσι μπορεί να πετάξει τον χαρταετό του.

Ακολουθεί μια εξιστόρηση της Willie για το παρελθόν της,το οποίο έχει γίνει και παρόν αφού δεν της έχει απομείνει τίποτα πια παρά μόνο η ανάμνηση μιας νεκρής αδελφής ,της Alva που έχει πεθάνει από φυματίωση και ένα σπίτι με μια μεγάλη ταμπέλα που γράφει “προς κατεδάφιση.”

Οι γονείς της δεν υπάρχουν πια αφού η μάνα τους τους παράτησε και ο πατέρας πέθανε από το πιοτό.Ο Tom φένεται να ενδιαφέρεται για την Willie και να αρχίζει να την ερωτεύεται.Η αρμονικότατη πλήρης live μουσική συνοδεύει κάθε θλιβερή έννοια που ξεστομίζει η Willie, κάνοντας το δράμα λιγότερο δραματικό.Η υπέροχη φωνή της Willie ξεπερνάει ακόμη και τον ήχο του τραίνου που περνάει από τις γραμμές την ώρα της παράστασης μια και το σκηνικό δεν είναι στημένο αλλά ρεαλιστικό.Πάνω στη διάβαση των πεζών περνούν ανυποψίαστοι διαβάτες που κοιτάνε με περιέργεια το έργο επί την πράξη. Ο ανατολίτικος χορός της Willie συναρπάζει με εξωτικά συναισθήματα τους θεατές.Η κίνηση των χεριών και των πέπλων της μας ταξιδεύει στη άπω Ανατολή.Η ερμηνεία του Tom είναι αυτή που έπρεπε να είναι:ενός αθώου παιδιού που ήρθε να πετάξει τον χαρταετό του στις γραμμές του τραίνου.Ήσυχος,αθώος και έτοιμος να ακούσει ερωτεύεται εύκολα στην ανιαρή αλλά χωρίς στεναχώριες ζωή του.Είναι αυτός που με τον τρόπο του κάνει την Willie να τον εμπιστευθεί.Ένα ήσυχο μοναχικό σπουργίτι.Ο φωτισμός της παράστασης είναι εξαίρετος ειδικά την στιγμή που περνάει το τραίνο και διακρίνονται τα graffiti φωτισμένα.

Ταυτότητα του έργου:

Μουσική : ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Λιμπρέτο-Διασκευή : ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΓΚΙΖΙΩΤΗΣ

Σκηνοθεσία : ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΧΑΤΖΑΚΗΣ

Χορογραφία – Κίνηση : ΕΛΕΝΑ ΓΕΡΟΔΗΜΟΥ

Κοστούμια – Κατασκευές : ΔΗΜΗΤΡΑ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Φωτισμοί : ΚΩΣΤΗΣ ΖΑΓΚΑΣ

Ενορχήστρωση : ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΣ

Ηχοληψία : ΑΛΕΑΞΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

Βοηθός Σκηνοθέτη : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΝΤΑΚΗΣ

Παίζουν:

Willie : ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ

Tom : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΤΣΑΔΑΜ

Ορχήστρα:

Βιολί : ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Βιόλα : ΦΩΤΗΣ ΠΕΖΟΣ

Τσέλο : ΛΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Κοντραμπάσο : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΣ

Φλάουτο : ΙΩΑΝΝΑ ΖΙΩΓΑ

Κλαρινέτο : ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΜΑΡΟΥΓΚΑΣ

Τρομπέτα : ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΣΥΛΛΑΣ

Κόρνο : ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ

Πιάνο : XΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Συμμετέχει ο D.J.JIMMY JIB

ARTwork : ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΡΑΣΧΗΣ

Φωτογραφίες : ΚΩΣΤΗΣ ΖΙΑΓΚΑΣ –ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΝΟΡΙΖΑΣ

Επικοινωνία : ARTACHE(ΒΑΣΩ ΒΑΣΙΛΑΤΟΥ,ΛΗΔΑ ΓΑΛΑΝΟΥ-ΒΑΡΒΑΡΑ ΛΟΥΚΑ)

je suis sang (είμαι αίμα)

"Θέλω να γίνω αυτό που με κάνει να ζω"

O Jan Fabre (1958) γεννημένος στην Αμβέρσα του Βελγίου ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνοθέτης και σκηνογράφος το 1980.

Παράλληλα είναι θεατρικός συγγραφέας σκηνοθέτης, εικαστικός,χορογράφος, σκηνογράφος, σχεδιαστής και δημιουργός όπερας.Έχει παρουσιάσει γλυπτά φτιαγμένα από ορείχαλκο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας homo universalis της εποχής μας.

Το “είμαι αίμα “ γράφτηκε από τον συγγραφέα το 2001 κατά παραγγελία, για το φεστιβάλ της Αβινιόν και παρουσιάστηκε στο Παλάτι των Παπών σε δική του σκηνοθεσία.Ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως “ένα μεσαιωνικό παραμύθι”.

Η ομάδα ΑΣΙΠΚΑ το παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπίτου.

Το αίμα συνδέεται άμεσα με το σώμα όπως με τις πληγές, την εμμηνόρροια,την μετάγγιση και την αιματοχυσία. Σε κάθε δελτίο φρίκης σε κάθε εξωτερική ανταπόκριση από εμπόλεμες περιοχές, το αίμα είναι ο κοινός παρανομαστής της ζωής ή του θανάτου.

Τα ανθρώπινα ένστικτα συνεχίζουν να διψούν για αίμα και οι πόλεμοι φαίνεται να είναι ασταμάτητοι.Που είναι λοιπόν η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους από την εποχή της πυράς στην Ευρώπη όπου οι άνθρωποι καιγόντουσαν αν και μόνο το επέλεγε η ιερά εξέταση, ως σήμερα;

Δύο παραδοχές είναι βέβαιες για τον συγγραφέα: Η μία είναι ότι σίγουρα θα πεθάνουμε και η άλλη ότι θα υπερβαίνουμε τα όρια; Αναρωτιέται ο ίδιος o συγγραφέας.

Τρείς ηθοποιοί ενσαρκώνουν τη παράσταση εκ των οποίων ο ένας ( Γιώργος Τσούρμας ) βρίσκεται έξω από τον κλειστό χώρο του θεάτρου και καλησπερίζει (μέρος του συγγραφικού κείμενου) τους εισερχόμενους θεατές.

Οι δύο ηθοποιοί ( Ειρήνη Δράκου και Αλεξάνδρα Καζάζου) ερμηνεύουν απίστευτα σπαραχτικά, εν μέρει στα λατινικά ,με τη φωνή και την κίνηση του σώματος τους, τη σημασία του αίματος για τον άνθρωπο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο του. Αρκετά λεπτά κρατούν το σώμα τους επίπονα άκαμπτα γερμένα προς το κοινό κατά τη διάρκεια της αφήγησης τους.

Το σκηνικό μαύρο λυτό με έναν έναν λευκό τοίχο φτιαγμένο από χαρτιά υγείας έρχεται σε αντίθεση με το θεματικό περιεχόμενο, χρώματος ερυθρού.

Το αποκορύφωμα του σκηνοθέτη βιώνεται με τρείς έντονους διαδοχικούς κόκκινους φωτισμούς προς το κοινό, ομοίων ενός φάρου,άμεσα συνδεδεμένους χρωματικά με το αίμα, δημιουργώντας την ανάγκη να κλείσεις τα μάτια ακριβώς όπως αντιδρά κάποιος που πονάει.

Ταυτότητα του έργου:

Mετάφραση : Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Σκηνοθεσία : Δημήτρης Μπίτος

Μουσική : Γιάννης Τάντσης

Σκηνικά : Clavie Deson

Φωτισμοί : Βασίλης Καψούρος

παίζουν : Είρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Γιώργος Τσούρμας

Το μαύρο και το κόκκινο τα χρώματα του πάθους, του πόθου και του σκότους.

Slip and Tanga

Πρόκειται για τη μαύρη κωμωδία της Στέβης Μπουζιάνη που εξελίσσεται στο μπαρ του Δημοσθένη(Στέλιος Δαλέζιος) ο οποίος μιλάει,ερωτοτροπεί και άλλα πολλά…με τις πλαστικές του κούκλες, από αυτές που βλέπουμε στις βιτρίνες.Η αγαπημένη του κούκλα όμως είναι η Μιράντα που φοράει ένα κατακόκκινο καπέλο.

Μονολογεί μαζί της ώρες ατελείωτες όπως θα μιλούσε στην ερωμένη του για το slip της.Η θεία του η Λουκία (Μίρνα Μηλιώνη) πρώην ιερόδουλη θέλει να τον παντρέψει με την ανιψιά μιας καλόγριας την Πηνέλοπα Κρούζα (Νίκος Αποστολίδης), η οποία έχει ξεφύγει από τον ίσιο “δρόμο.”

Σε όλο το σουρεαλιστικό αυτό έργο εμφανίζεται και το φάντασμα ενός ψυχαναλυτή (Θεοδόσης Κώνστας) ο οποίος δεν έχει καταφέρει να αποδεσμευτεί από την ύλη και τριγυρνάει ανάμεσα στους ανθρώπους χρησιμοποιώντας ακόμα ψυχιατρικούς κώδικες. Ξαφνικά εμφανίζεται η Λίτσα Μανίτσα (έξοχη η ερμηνεία της Εύας Δήμου) μια πόρνη με “πτυχία.”Ψάχνει το δολοφόνο μιας ιερόδουλης , της Λούλας, που όπως είδε με τα ίδια της τα μάτια μπήκε στο μπαρ του Δημοσθένη.Τον κατηγορεί εν ψυχρώ Killer με κίνδυνο την ίδια της την ζωή.Ο Δημοσθένης παίζει εύκολα με τα μαχαίρια και φοράει Tanga όπως φορούσε και ο δολοφόνος της Λούλας.

Η σπαραχτική απολογία του δολοφόνου συνοδεύεται με τύψεις για όλα αυτά που έχει διαπράξει μέχρι τώρα, ποιος όμως φταίει για όλα αυτά;

Ο συμβολικός θάνατος στο τέλος του έργου τονίζει το dead line όλων μας.

Το σημείο που όλοι θα φτάσουμε και ας το δούμε με χιούμορ γιατί έτσι και αλλιώς δεν μπορούμε να το αποφύγουμε.

Η σκοτεινή αιμάτινη ατμόσφαιρα του μπαρ ταιριάζει με την ψυχρή

φιγούρα του στυγνού και τρομαχτικού δολοφόνου.Τα μαχαίρια που

χρησιμοποιεί προκαλούν τρόμο στους θεατές και ταυτίζονται με το θύμα ειδικά όταν ο θύτης πλησιάζει το κοινό. Η ενδυμασία της πόρνης “Λίτσας Μανίτσα” (μαύρα δερμάτινα) όπως και όλων των ηθοποιών θυμίζει πράγματι εικόνες από οίκο ανοχής και υποκόσμου γενικότερα.

Τα χρώματα που επικρατούν είναι το μαύρο και το κόκκινο.Τα χρώματα του πάθους, του πόθου και του σκότους.

Η εκλεπτυσμένη κίνηση της Πηνέλοπα Κρούζα σε γυναικείες θηλυκές κινήσεις προκαλεί το γέλιο των θεατών.

Το φάντασμα του ψυχιάτρου θυμίζει ιταλική φιγούρα που αφηγείται στα ενδιάμεσα του έργου, ενώ η κλασική μεσαιωνική μουσική παρεμβάλλεται ανάμεσα στις πράξεις του έργου και “δένει” με τα αμίλητα πρόσωπα των ηθοποιών.

Η παράσταση θα παιχτεί για τελευταία φορά στις 22 Απριλίου στον Πολυχώρο του νέου κόσμου.

Ταυτότητα του έργου:

Kείμενο/σκηνοθεσία : Stevi k.Bouziani

Μουσική επιμέλεια : Tommie Bouzianis

Επικοινωνία : Έμυ Βάγια

Βοηθός σκηνοθέτη: Βίκη Μιχοπούλου

Φωτισμοί : Πάνος Κουκουρουβλής

Τεχνική κάλυψη ήχου - φωτών : Άντζι Βαλσαμή

Εικαστικά - σκηνική εμπιμέλεια : Twins art

Πρακτόρισσες

Στο θέατρο του Ήλιου παρουσιάζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη η κωμωδία " Πρακτόρισσες" που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Γιάννης Καλαβριανός.

Τρεις ανενεργές πρακτόρισσες μπαίνουν σε νέες περιπέτειες. Η Γαβριέλα Ουζμπεκιστάν (Μαρία Κοσκινά) μία καμπαρετζού που έχει αρχίσει να βαριέται κάνοντας νούμερα σε μια καρέκλα επειδικνύοντας τα φυσικά της προσόντα, ερωτεύεται και φλερτάρει διαρκώς.
Η Συμέλα Τσανταμπασίδου (Έλλη Μερκούρη) παντρεμένη και πολύ ερωτευμένη με τον Παναγιώτη έναν απλό φούρναρη, ο οποίος δεν έχει ιδέα ότι η γυναίκα του έχει αποφοιτήσει από την Ακαδημία πρακτόρων της Μόσχας, καίγεται από ένα ανεκπλήρωτο όνειρο να μπει μια μέρα στα Τ.Ε.Ι. ως βρεφονηπιοκόμος.
Την παλιά ομάδα συμπληρώνει η Μικαέλα Μπελούτσι ( Ζωή Παρασκευοπούλο) η οποία βρίσκεται έγκλειστη στο Βατικανό ως μοναχή και μισεί θανάσιμα την ξαδέλφη της Μόνικα Μπελούτσι.
Καλούνται για μια νέα αποστολή από την Μόσχα και έτσι χωρίς δεύτερη συζήτηση αφήνουν τα επίγεια και παρουσιάζονται χωρίς καθυστέρηση στην ώρα και στο μέρος όπου τους έχει όρισει η αρχηγός τους Σαμπίνε (Άννα Ελεφάντη) που εμφανίζεται με την γραμματέα και δεξί της χέρι Γκαλίνα (Αναστασία Μποζοπούλου) μια γυναίκα με ισχυρό λάβαρο την φωνή της.
Μετά την χαρούμενη συνεύρεση τους οι τρεις κοπέλες λαμβάνουν την εντολή να εξοντώσουν την αδύστακτη και ανίκητη Λουκριτία Στρογκανώφ από την οποία ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να βγάλει κάποια φωτογραφία προσώπου αλλά ούτε και να διαφύγει ζωντανός.
Η αρχηγός της Ακαδημίας της Μόσχας θέλει να σώσει τον πλανήτη.Η Λουκριτία Στρογκανώφ έχει σκοπό να σκοτώσει τον διάσημο βιολόγο Κοσταντίν Κοσταντίνοβιτς ο οποίος έχει ανακαλύψει το επιδημικό κρυπτοσπορίδιο,ένα θανατηφόρο μικρόβιο και να το παραδώσει στην κινέζικη μαφία έτσι ώστε να αποκομίσουν αμύθητα κέρδη απειλόντας την ανθρωπότητα.
Η πρώτη πληροφορία που έχουν οι πρακτόρισσες είναι ότι η Λουκριτία Στρογκανώφ θα παρευρίσκεται στο Gala του ξενοδοχέιου "Μεγάλη Βουργουνδία" στην Αθήνα.
Εξοπλισμένες με τα τελευταίας τεχνολογίας σύνεργα, μεταμορφώνονται σε χορευτικό γκρουπ οι " τσουπρέτες" και παρουσιάζονται στην σκηνή.
Κάποιο πρόσωπο όμως ο Τιμοτέι (Χρήστος Θεοδωρίδης) τις παρακολουθεί και προσπαθεί να τις εξολοθρεύσει σε κάθε τους βήμα.
Ποιο είναι όμως αυτό το πρόσωπο αναρωτιούνται οι θεατές του οποίου το "en face" δεν βλέπουμε δεν γνωρίζουμε και κατευθύνει τον Τιμοτέι;
Η "μεγάλη κυρία" εμφανίζεται στη σκηνή σε αναπηρική καρέκλα με την πλάτη γυρισμένη στο κοινό διατάζοντας κάθε φορά τον Τιμοτέι να εξοντώσει τις πρακτόρισσες.
Τελικά η πληροφορία είναι λανθασμένη και η Λουκριτία παρευρίσκεται αλλού, στο Gala της αμερικάνικης πρεσβέιας.
Η μεταμφίεση αλλάζει πάλι: οι πρακτόρισσες, βάζουν τα λαμέ και γίνονται τα χρυσά κορίτσια του W.C.Εκεί ο Τιμοτέι τα καταφέρνει και τις ακινοτοποιεί με ένα νευροπαραλυτικό αέριο ενώ τους κλείνει κάθε διέξοδο.
Όμως μια τσέχα αρσιβαρίστρια τις ελευθερώνει και τα κορίτσια αναλαμβάνουν πάλι καθήκον.
Eντοπίζουν την Λουκριτία στην Αμερικανική πρεσβεία η οποία εμφανίζεται ως φίλη (Αλεξία Μπεζίκη) του αμερικανου πρέσβη.
Καθώς αυτές όπως και η αρχηγός τους η Σαμπίνε προσπαθούν να αποτρέψουν τον πρέσβη (Γιάννης Καλαβριανός) από το να σταματήσει να έχει σχέση με την μεγαλύτερη κατάσκοπο εγκληματία και εχθρό της ανθρωπότητας εκείνος θυμώνει και κόβει κάθε επαφή με την ακαδημία της Μόσχας.
Τα τρία τσακάλια μεταμφιέζονται ακόμη μια φορά σε υδραυλικούς και αιχμαλωτίζουν την Λουκριτία Στραγκανώφ στο σκοτεινό υπόγειο της Αμερικανικής πρεσβείας την ώρα που επιδίδεται σε ερωτικά σαδομαζοχιστικά παιχνιδάκια με τον πρέσβη.Η ίδια υποστηρίζει ότι ονομάζεται Λουκριτία Γιαδικιάρογλου και πουλάει εσώρουχα.Οι πρακτόρισσες όμως είναι ανένδοτες.Την έχουν στα δύχτια τους πλέον.
Η Σαμπίνε γιορτάζει, η ανθρωπότητα σώθηκε.Όμως μια έκπληξη τους περιμένει.
Η Λουκριτία που έπιασαν δεν είναι η Λουκριτία που ζητούσανε.Έκαναν λάθος.
Σίγουρες πια ότι η Σαμπίνε η αρχηγός τους είναι το πρόσωπο που ζητάνε γυρνάνε στην Μόσχα για να το εξακριβώσουν,ψάχνοντας τα μυστικά ντοκουμέντα στο άβατο του γραφείου της.Τις πίανει όμως στα πράσσα.
Το τέλος του έργου δεν έφτασε όπως φαίνεται.Κάποια άλλη παραμονεύει και την κατάληλη στιγμή κάνει την εφοδό της με το όπλο και να που τους έχει όλους στο στόχαστρο.
Η Λουκία Στραγκανώφ δεν είναι άλλη από την βοηθό της αρχηγού, η υποχθόνεια και ύπουλη Γκαλίνα.Τώρα θα τους σκοτώσει για να κλέψει το θανατηφόρο μικρόβιο και να το πουλήσει στην κινέζικη μαφία.
Όμως μια αδυναμία της, θα σώσει τον Τιμοτέι, τις πρακτόρισσες και την αρχηγό τους, την τελευταία στιγμή, ως από μηχανής θεός.

Η κίνηση των ηθοποιών συνχρονίζεται τέλεια με την μουσική που καλύτερη δεν θα μπορούσε να επιλεχθεί από αυτή που ακούσαμε.
Πομπώδης και ταυτόχρονα αυταρχική πετυχαίνει να σκορπίσει στο θέατρο "κατασκοπική ατμόσφαιρα". Οι πετυχημένες ατάκες των ηθοποιών κατακτούν το κοινό και το φέρνουν σε ευδιάθετη κατάσταση.
Η κίνηση των ερμηνευτών είναι άρτια συντονισμένη ιδιαίτερα σε σκηνές slow motion ενώ η υπόκλιση τους στο τέλος της παράστασης ξεπερνάει τα τετρίμενα και μοιάζει να είναι μοναδική.

Ταυτότητα της παράστασης:

κείμενο - σκηνοθεσία : Γιάννης Καλαβριανός
βοηθός σκηνοθέτη : Λιάνα Παντελοπούλου
σκηνικά- κοστούμια : Mαρίνα Κελίδου - Όλγα Χατζηιακώβου
μουσική : Άννα Λάκη
σχεδιασμός βίντεο : Χάρης Γερμανίδης - Παναγιώτης Τσαγκαράκης
σχεδιασμός φωτισμών : Nίκος Μοσκοφίδης
επιμέλεια κίνησης - χορογραφίες - μουσική επιμέλεια : Χρήστος Θεοδωρίδης
τίτλοι έναρξης : Είρηνη Μπαζοπούλου
φωτογραφίες : Γιάννης Βελισσαρίδης
Υπέυθυνη προβολής +Επικοινωνίας : Δέσποινα Κραουνάκη