Dreck (Σκουπίδι)

Το έργο "Dreck" (σκουπίδι) έχει γραφτεί από τον Αυστριακό Robert Schneider (1961) o οποίος έχει κάνει σπουδές σύνθεσης,ιστορία τέχνης και θεατρολογίας στη Βίεννη ενώ σήμερα ζει σε ένα ορεινό χωριό του Αυστριακού Vorarlberg.
Το κείμενο γράφτηκε το 1993 και παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική περισσότερο από 90 φορές.
Πρόκειται για ένα μονόλογο του Sad (σύντμηση του Sadam που στα αγγλικά σημαίνει "λυπημένος").
Τον ρόλο υποδύεται ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΦΕΙΔΗΣ.
Ο Sad ένας 30χρονος,ιρακινός,παράνομος μετανάστης από την Βασσόρα έχει σπουδάσει φιλοσοφία και ελληνική λογοτεχνία και σήμερα βρίσκεται στην Ελλάδα.
Για να ζήσει πουλάει τις νύχτες τριαντάφυλλα στα μπαρ και στους 50άρηδες που τα χαρίζουν στις πιτσιρίκες.
Η πολυθρόνα που κάθεται τα βράδια είναι η " πατρίδα " του,την αγαπάει ακόμη και αν δεν του ανήκει.
Παρέα του,οι αναμνήσεις από την οικογενειά του σε παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες μαζί με τα κεριά που ανάβει για να κάνει οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα.
Βιώνει το ρατσισμό,την ξενοφοβία και την αποξένωση στην καθημερινότητα του και πιστεύει ότι είναι ένοχος αφού το στόμα του βρωμάει επειδή τρώει ωμά κρεμμύδια, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι ανατολίτες.
Ακγιστρωμένος από το σύνδρομο του θύματος είναι ανίκανος να ξεφύγει,ταυτίζεται με τους δημιούς του και τους δικαιώνει με την βροντερή φωνή του.
Αν ήξερε πόσο ανεπιθύμητος είναι δεν θα μετανάστευε ποτέ στην Εύρωπη.
Γίνεται ο ίδιος η μαύρη σκιά στα ονειρά του γιατί το μίσος που εισπράτει δεν φτάνει να αποδεχτεί τον εαυτό του στην " πολιτισμένη Ευρώπη ".
Είναι ένας ξένος που του χρεώνουν όλο το φταίξιμο.
Ο Βαγγέλης Βαφείδης ενσαρκώνει σε κάθε του φράση την ένοχή προσωποποιημένη αλλά η ένταση της φωνής του και ο τόνος της δεν σου αφήνουν περιθώρια οίκτου.
Η ερμηνεία του αποδίδει κορυφαία την οργή ενός ανθρώπου που νιώθει στο περιθώριο και μεταφέρει στους θεατές το συναίσθημα του να είσαι και να νιώθεις "εκτός".

Ταυτότητα του έργου:
Απόδοση - διασκεύη : Βαγγέλης Βαφείδης
Σκηνοθεσία : Αλκυώνη Βαλσάρη
Σκηνικό και κοστούμια : Καλλιόπη Ζαφειροπούλου
Κινησιολογία : Εσθήρ Μαυροφόρου
Φωτισμός : Αχιλλέας Κουτσούρης
Video design : Εμμανουέλα Βογιατζάκη - Κρουκόβσκι
Επιμέλεια κειμένων προγράμματος : Ελένη Καρασαββίδου
Στο ρόλο του Sad ο Βαγγέλης Βαφείδης.

" Της αρέσουν οι γέφυρες τόσο πολύ που στεναχωριέμαι κάθε φορά που βλέπω γεφύρι επειδή δεν το βλέπει εκείνη "

O William Gibson ( 1914 - 2008) ήταν αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.
Έγραψε πολλά έργα όπως το " Μiracle worker" ("το θαύμα των εργαζομένων") αλλά καθιερώθηκε κυρίως μέσα από την επιτυχία του "Δύο για την τραμπάλα"("Τwo for the seasaw").
Το "Δύο για την τραμπάλα" ερμήνευσε η Αnn Bancroft στην αρχική παραγωγή του Broadway το 1958 απέναντι στο Henry Fonda όπου και κέρδισε το βραβείο Τόνι.

Ο Jerry Ryan που υποδύεται ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ είναι ένας δικηγόρος από τη Νεμπράσκα, ο οποίος έχει πρόσφατα χωρίσει και προσπαθεί να κάνει ένα καινούριο ξεκίνημα. ΄Εχει νοικιάσει ένα ευτελή διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη ενώ παλεύει να προσαρμοστεί στο δυσδιάβατο παρών του.
Ενώ το διαζυγιό του έχει κατατεθεί η ιδέα ότι πράγματι θα οριστικοποιηθεί του φέρνει αυπνίες και κάνει βραδυνές βόλτες στις γέφυρες της Νέας Υόρκης.
Σε ένα πάρτυ γνωρίζει την 29χρονη Gittel Mosca μια χορεύτρια με ασθενική υγεία και έναν αποτυχημένο γάμο.
Με αφορμή ενός ψυγείου που εκέινη πουλάει την προσεγγίζει τηλεφωνικά.Με αυτόν τον τρόπο ξεκινάει ένα ειδύλλιο όπου οι "αντιστάσεις" του διαφαίνονται είδη από την αρχή μέσω του ειρωνικού λόγου μεταξύ τους.
Η Gittel που υποδύεται η ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΡΗ περήφανη δεν δέχεται την παραμικρή οικονομική βοήθεια από την οικονομική προσφορά του Jerry να ανοίξει studio χορού παρόλο που με τη νέα του δουλειά σε δικηγορικό γραφείο θα μπορούσε να την βοηθήσει.
Πεπεισμένος ο Jerry ότι δεν αγαπάει την πρώην του γυναίκα μιλάει μαζί της διαρκώς στο τηλέφωνο για να την στηρίξει,πράγμα που όταν ανακαλύπτει η Gittel οργίζεται αφάνταστα και εκδικείται τον ευτό της πηγαίνοντας με τον πρώτο τυχόντα στο κρεβάτι.
Τυχαία όμως πέφτει στην αντίληψη του Jerry ο οποίος ξεσπάει σε ένα ψυχοαναλυτικό μένος εναντίον της Gittel.
Μετά από τον θυμό έρχονται τα λόγια σαν σφαίρες και δεν αργούν να αποκαλύψουν και για τους δύο τις πιο βαθειές τους επιθυμίες.
Η Gittel διακρίνει πικραμένα ότι ακόμη και αν την αγαπάει της δίνει την μισή καρδιά του γιατί όλη του η ψυχή και ο νους είναι παραδεδεδώμενα με μαγικό τρόπο στην πρώην του γυναίκα.Εκείνος από την μεριά του την ευγνωμονεί για όσα του πρόσφερε-σίγουρα όχι υλικά αγαθά-και κατανοεί ακόμη περισσότερο τον εαυτό του και τα λάθη που έχει διαπράξει στο παρελθόν.
Χωρίζουν χωρίς μίσος αλλά με συναισθήματα αγάπης ο ένας για τον άλλον.
Το μήνυμα που μας αφήνει το έργο είναι σαφές:Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι τυχαίες και πάντα κάτι θέλουν να πουν σε αυτούς ακόμη και αν αυτό δεν είναι η αγάπη που ενώνει για πάντα δύο ανθρώπους αλλά η αμοιβαία ηθική και συναισθηματική βοήθεια που κάνει το ανθρωπινό ον αυτόνομο και δυνατό.
H ερμηνεία των ηθοποιών είναι καθηλωτική τόσο από τον τρόπο ομιλίας τους ,όσο από την φινέτσα των κινησεών τους και την χροία της φωνής τους.Μια εξαιρετική δουλειά με πρωτότυπο διάλειμμα και υπέροχο μουσικό τέλος.

Το έργο είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Άκη Δαβή.Την περασμένη χρονιά ο Άκης Δαβής σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε μαζί με τη
Στέλλα Μαρή στο ίδιο έργο αλλά ο κύκλος των παραστάσεων διακόπηκε από τον αιφνίδιο και τραγικό του θάνατο.

Ταυτότητα του έργου:

William Gibson
"ΔΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΜΠΑΛΑ"
("TWO FOR THE SEESAW")
σε μετάφραση της Στέλλας Μαρή
Σκηνοθεσία : Στέλλα Μαρή
Σκηνογραφία : Γιώργος Σταματάκης
Φωτισμοί : Κώστας Δρίμτζιας
Κοστούμια : Ελένη Παππά
Βοηθός σκηνοθέτη : Xρύσα Μπόμπα
Μουσική επιμέλεια : Γιώργος Σταματάκης
Φωτογραφία : Κώστας Δρίμτζιας
Δημιουργικό : Κώστας Σταματάκης,Χαρά Σωτηροπούλου.
Touς ρόλους ερμηνεύουν η Στέλλα Μαρή και ο Δημήτρης Παπαναστασίου.