Μια ιστορία έρωτα που έγραψε και σκηνοθέτησε η Στέλλα Μαρή.Μια ιστορία χωρίς αρχή και τέλος όπως κάθε τι μετακινήσιμο και υγιές. Στασιμότητα είναι ο θάνατος ενώ το άπειρο δηλαδή το άγνωστο είναι η υγεία της ψυχής και του σώματος.
Οι ηθοποιοί, γυναίκα ( Στέλλα Μαρή) και οι δύο άντρες ,ο σύζυγος(Γιώργος Λιβανός) και ο εραστής της (Μιχάλης Κουκουλομάτης) μπλέκονται χωρίς λογική όπως άλλωστε ο αληθινός έρωτας ορίζει, στα πλοκάμια της πολυμήχανης και ταυτόχρονα αθώας γυναίκας που δεν ξέρει τι ακριβώς κάνει,τι πόνο προκαλεί ενώ ξέρει τι νιώθει χωρίς ποτέ της να μπει στον κόπο να το αναλύσει μέχρι τη στιγμή της αναπόφευκτης καταδίκης της από τα δύο εγωιστικά αρσενικά που την περιβάλλουν και την διεκδικούν.
Αυτό το παραμύθι του έρωτα έρχεται σε αντίθεση με την ξερή και άχρωμη πραγματικότητα που την αντιπροσωπεύει η τεχνολογία μια σκληρή και αδυσώπητη γυναίκα (Άννα Μιχελή) στην κονσόλα του ήχου η οποία συντονίζει την κάθε κίνηση και ομιλία των ηθοποιών.
Οι ανατροπές στο έργο είναι αρκετές και η απογοήτευση της Γ(οι ηθοποιοί έχουν μαθηματικά ονόματα αντί για τα κανονικά τους) καταλήγει στη απαξίωση του γάμου της με τον Α1.(Γιώργος Λιβανός)
Το θεατρικό περιβάλλον hi tec και τα τραπέζια pleksi glass με πολύχρωμο φωτισμό έρχονται σε αντίθεση με τα σπαραχτικά συναισθήματα των δύο αντρών που προκαλούν το ενδιαφέρον των θεατών που πιστεύουν στον συμβατικό έρωτα ή μη.
Γίνονται μικρές παρεμβάσεις στο κοινό ρωτώντας τους τι πιστεύουν για τον έρωτα και αν τελικά ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που το βιώνουν παραπάνω από δύο άνθρωποι.
Μία κίνηση που φέρνει τους θεατρικούς επισκέπτες κοντά στο θέατρο δηλαδή στην πραγματικότητα αφού συμμετέχουν με πολύ κέφι εφ όσον τους παρέχεται μια ψυχαναλυτική ευκαιρία.
Όταν οι δύο άντρες (σύζυγος και εραστής) βρεθούνε σε σύγχυση γίνονται σύμμαχοι και μόνο τότε βλέπουν την γυναίκα σαν εχθρό τους. Όταν πια καταλάβουν την διαφορετική ψυχολογία ενός αρσενικού από ένα θηλυκό.
Mια ερωτική ιστορία που με τα κατάλληλα εποχιακά ρούχα παραπέμπει στην φαντασία ενός ερωτοπαραμυθιού, ενώ καταλήγει στην σκληρή απόφαση της Γ(Στέλλα Μαρή) για τους άντρες, (Α1- Γιώργος Λιβανός- και Α2 Μιχάλης Κουκουλομάτης) να μην αποκαλύψει την πατρότητα του εμβρύου που φέρνει στα σπλάχνα της, γιατί αυτό θα σήμαινε για κείνη την λήξη του έρωτα της αφού θα έπρεπε να πάρει μια απόφαση κάτω από τα τέσσερα πιεστικά και εφιαλτικά μάτια των δύο αντρών που για κείνη δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την προσωποποίηση του έρωτα. Και πληρώνει για αυτό χωρίς να μετανοιώσει. Αγάπησε και ομολογεί.
Ό θεατρικός χώρος είναι ζεστός και ιδανικός για ένα τέτοιο έργο που έχει αυτοσκοπό του τον έρωτα.
Όσες σοκαριστικές σκηνές υπάρχουν τις βλέπουμε σαν παλιό σινεμά στην ασπρόμαυρη οθόνη του θεάτρου.
Αποτέλεσμα και μήνυμα του έργου:Αν ο έρωτας ήταν αυτοσκοπός στις ανθρώπινες ψυχές θα είχαν αποφευχθεί τόσοι φόνοι στη ανθρωπότητα.
Σκηνοθεσία : Στέλλα Μαρή
Βοηθός Σκηνοθέτη : Άννα Μιχελή
Επιμέλεια κίνησης : Γιάννης Μάντσης
Σκηνογράφος : Γιώργος Σταματάκης
Video Art, 3d Design & Animation : Περικλής Καραθανάσης & Βίκη Γκαδανίδου(www.vipeproductions.com)
Ηχητικό Περιβάλλον : Αλβίνος Βασιλειάδης
Ενδυματολόγος : Eλένη Παππά
Φωτισμοί : Σοκόλ Τομτσίνι
Κινηματογράφηση : Διονύσης Πετρουτσόπουλος
Μουσική Επιμέλεια : Στέλλα Μαρή
Χερισμός Οπτιαακουστικού Υλικού: Άννα Μιχελή
Συντονισμός Οπτιακουστικού Υλικού: Λουίζος Ασλανίδης
Χειρισμός Φωτισμών : Δημήτρης Μουστάκας
Παραγωγή : Αστική,μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Minus{two}
Βοηθός Παραγωγής : Λαμπρινή Μπούσια
Υπεύθηνη Επικοινωνίας : Kαλλιόπη Παπαδά
Φωτογράφος Παράστασης : Kώστας Δρίμτζιας
Δημιουργικό Εντύπων: Κώστας Σταματάκης
Αναρτήσεις
