"Θέλω να γίνω αυτό που με κάνει να ζω"
O Jan Fabre (1958) γεννημένος στην Αμβέρσα του Βελγίου ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνοθέτης και σκηνογράφος το 1980.
Παράλληλα είναι θεατρικός συγγραφέας σκηνοθέτης, εικαστικός,χορογράφος, σκηνογράφος, σχεδιαστής και δημιουργός όπερας.Έχει παρουσιάσει γλυπτά φτιαγμένα από ορείχαλκο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας homo universalis της εποχής μας.
Το “είμαι αίμα “ γράφτηκε από τον συγγραφέα το 2001 κατά παραγγελία, για το φεστιβάλ της Αβινιόν και παρουσιάστηκε στο Παλάτι των Παπών σε δική του σκηνοθεσία.Ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως “ένα μεσαιωνικό παραμύθι”.
Η ομάδα ΑΣΙΠΚΑ το παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπίτου.
Το αίμα συνδέεται άμεσα με το σώμα όπως με τις πληγές, την εμμηνόρροια,την μετάγγιση και την αιματοχυσία. Σε κάθε δελτίο φρίκης σε κάθε εξωτερική ανταπόκριση από εμπόλεμες περιοχές, το αίμα είναι ο κοινός παρανομαστής της ζωής ή του θανάτου.
Τα ανθρώπινα ένστικτα συνεχίζουν να διψούν για αίμα και οι πόλεμοι φαίνεται να είναι ασταμάτητοι.Που είναι λοιπόν η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους από την εποχή της πυράς στην Ευρώπη όπου οι άνθρωποι καιγόντουσαν αν και μόνο το επέλεγε η ιερά εξέταση, ως σήμερα;
Δύο παραδοχές είναι βέβαιες για τον συγγραφέα: Η μία είναι ότι σίγουρα θα πεθάνουμε και η άλλη ότι θα υπερβαίνουμε τα όρια; Αναρωτιέται ο ίδιος o συγγραφέας.
Τρείς ηθοποιοί ενσαρκώνουν τη παράσταση εκ των οποίων ο ένας ( Γιώργος Τσούρμας ) βρίσκεται έξω από τον κλειστό χώρο του θεάτρου και καλησπερίζει (μέρος του συγγραφικού κείμενου) τους εισερχόμενους θεατές.
Οι δύο ηθοποιοί ( Ειρήνη Δράκου και Αλεξάνδρα Καζάζου) ερμηνεύουν απίστευτα σπαραχτικά, εν μέρει στα λατινικά ,με τη φωνή και την κίνηση του σώματος τους, τη σημασία του αίματος για τον άνθρωπο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο του. Αρκετά λεπτά κρατούν το σώμα τους επίπονα άκαμπτα γερμένα προς το κοινό κατά τη διάρκεια της αφήγησης τους.
Το σκηνικό μαύρο λυτό με έναν έναν λευκό τοίχο φτιαγμένο από χαρτιά υγείας έρχεται σε αντίθεση με το θεματικό περιεχόμενο, χρώματος ερυθρού.
Το αποκορύφωμα του σκηνοθέτη βιώνεται με τρείς έντονους διαδοχικούς κόκκινους φωτισμούς προς το κοινό, ομοίων ενός φάρου,άμεσα συνδεδεμένους χρωματικά με το αίμα, δημιουργώντας την ανάγκη να κλείσεις τα μάτια ακριβώς όπως αντιδρά κάποιος που πονάει.
Ταυτότητα του έργου:
Mετάφραση : Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Σκηνοθεσία : Δημήτρης Μπίτος
Μουσική : Γιάννης Τάντσης
Σκηνικά : Clavie Deson
Φωτισμοί : Βασίλης Καψούρος
παίζουν : Είρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Γιώργος Τσούρμας
Αναρτήσεις
