ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

“Χάνονται οι μέρες στου τραίνου τον καπνό”

O Tennessee Williams, γεννημένος στο Κολόμπους του Μισισιπή είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του αμερικάνικου θεάτρου. Ανέβαζε στη σκηνή πρόσωπα που έπασχαν ψυχικά, παίρνοντας παραδείγματα από το άμεσα στενό του περιβάλλον.Δεν ήταν δύσκολο για αυτόν να συλλέξει φαινόμενα ψυχικών διαταραχών αφού η ίδια του η οικογένεια ήταν άκρως προβληματική.Ο ίδιος έπασχε από κατάθλιψη σχεδόν σε όλη του τη ζωή.Εθισμένος στα φάρμακα και το αλκοόλ κρινόταν σκληρά όχι μόνο για τον τρόπο που διάλεξε να ζει αλλά και λόγω των ομοφυλοφιλικών του προτιμήσεων.Το μονόπρακτο θεατρικό του Tennessee Williams “Προς Κατεδάφιση”(This Property is Gondemned)μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1966 με τους Natalie Wood, Robert Redford και Charles Bronson.Το τωρινό έργο εξελίσσεται στις ράγες των τραίνων, στο Γκάζι, ένα απογευματάκι με ψύχρα,όπου η Willie (ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ), ένα “παιδί” που μεγάλωσε,εμφανίζεται με κουρελιασμένα ρούχα και άγαρμπα πασαλειμμένο,κόκκινο κραγιόν στα χείλη.

Στο χέρι της κρατάει μια κούκλα σαν να ήταν σωζόμενο απομεινάρι από σπίτι που έχει υποστεί πυρκαγιά. Εκεί συναντάει τον Τοm (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΤΣΑΔΑΜ)ένα αγόρι με σορτς και ένα χαρταετό στο χέρι, ο οποίος έχει έρθει σε αυτό το σημείο επειδή φυσάει και έτσι μπορεί να πετάξει τον χαρταετό του.

Ακολουθεί μια εξιστόρηση της Willie για το παρελθόν της,το οποίο έχει γίνει και παρόν αφού δεν της έχει απομείνει τίποτα πια παρά μόνο η ανάμνηση μιας νεκρής αδελφής ,της Alva που έχει πεθάνει από φυματίωση και ένα σπίτι με μια μεγάλη ταμπέλα που γράφει “προς κατεδάφιση.”

Οι γονείς της δεν υπάρχουν πια αφού η μάνα τους τους παράτησε και ο πατέρας πέθανε από το πιοτό.Ο Tom φένεται να ενδιαφέρεται για την Willie και να αρχίζει να την ερωτεύεται.Η αρμονικότατη πλήρης live μουσική συνοδεύει κάθε θλιβερή έννοια που ξεστομίζει η Willie, κάνοντας το δράμα λιγότερο δραματικό.Η υπέροχη φωνή της Willie ξεπερνάει ακόμη και τον ήχο του τραίνου που περνάει από τις γραμμές την ώρα της παράστασης μια και το σκηνικό δεν είναι στημένο αλλά ρεαλιστικό.Πάνω στη διάβαση των πεζών περνούν ανυποψίαστοι διαβάτες που κοιτάνε με περιέργεια το έργο επί την πράξη. Ο ανατολίτικος χορός της Willie συναρπάζει με εξωτικά συναισθήματα τους θεατές.Η κίνηση των χεριών και των πέπλων της μας ταξιδεύει στη άπω Ανατολή.Η ερμηνεία του Tom είναι αυτή που έπρεπε να είναι:ενός αθώου παιδιού που ήρθε να πετάξει τον χαρταετό του στις γραμμές του τραίνου.Ήσυχος,αθώος και έτοιμος να ακούσει ερωτεύεται εύκολα στην ανιαρή αλλά χωρίς στεναχώριες ζωή του.Είναι αυτός που με τον τρόπο του κάνει την Willie να τον εμπιστευθεί.Ένα ήσυχο μοναχικό σπουργίτι.Ο φωτισμός της παράστασης είναι εξαίρετος ειδικά την στιγμή που περνάει το τραίνο και διακρίνονται τα graffiti φωτισμένα.

Ταυτότητα του έργου:

Μουσική : ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Λιμπρέτο-Διασκευή : ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΓΚΙΖΙΩΤΗΣ

Σκηνοθεσία : ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΧΑΤΖΑΚΗΣ

Χορογραφία – Κίνηση : ΕΛΕΝΑ ΓΕΡΟΔΗΜΟΥ

Κοστούμια – Κατασκευές : ΔΗΜΗΤΡΑ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Φωτισμοί : ΚΩΣΤΗΣ ΖΑΓΚΑΣ

Ενορχήστρωση : ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΣ

Ηχοληψία : ΑΛΕΑΞΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

Βοηθός Σκηνοθέτη : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΝΤΑΚΗΣ

Παίζουν:

Willie : ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ

Tom : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΤΣΑΔΑΜ

Ορχήστρα:

Βιολί : ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Βιόλα : ΦΩΤΗΣ ΠΕΖΟΣ

Τσέλο : ΛΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Κοντραμπάσο : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΣ

Φλάουτο : ΙΩΑΝΝΑ ΖΙΩΓΑ

Κλαρινέτο : ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΜΑΡΟΥΓΚΑΣ

Τρομπέτα : ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΣΥΛΛΑΣ

Κόρνο : ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ

Πιάνο : XΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Συμμετέχει ο D.J.JIMMY JIB

ARTwork : ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΡΑΣΧΗΣ

Φωτογραφίες : ΚΩΣΤΗΣ ΖΙΑΓΚΑΣ –ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΝΟΡΙΖΑΣ

Επικοινωνία : ARTACHE(ΒΑΣΩ ΒΑΣΙΛΑΤΟΥ,ΛΗΔΑ ΓΑΛΑΝΟΥ-ΒΑΡΒΑΡΑ ΛΟΥΚΑ)

je suis sang (είμαι αίμα)

"Θέλω να γίνω αυτό που με κάνει να ζω"

O Jan Fabre (1958) γεννημένος στην Αμβέρσα του Βελγίου ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνοθέτης και σκηνογράφος το 1980.

Παράλληλα είναι θεατρικός συγγραφέας σκηνοθέτης, εικαστικός,χορογράφος, σκηνογράφος, σχεδιαστής και δημιουργός όπερας.Έχει παρουσιάσει γλυπτά φτιαγμένα από ορείχαλκο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας homo universalis της εποχής μας.

Το “είμαι αίμα “ γράφτηκε από τον συγγραφέα το 2001 κατά παραγγελία, για το φεστιβάλ της Αβινιόν και παρουσιάστηκε στο Παλάτι των Παπών σε δική του σκηνοθεσία.Ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως “ένα μεσαιωνικό παραμύθι”.

Η ομάδα ΑΣΙΠΚΑ το παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπίτου.

Το αίμα συνδέεται άμεσα με το σώμα όπως με τις πληγές, την εμμηνόρροια,την μετάγγιση και την αιματοχυσία. Σε κάθε δελτίο φρίκης σε κάθε εξωτερική ανταπόκριση από εμπόλεμες περιοχές, το αίμα είναι ο κοινός παρανομαστής της ζωής ή του θανάτου.

Τα ανθρώπινα ένστικτα συνεχίζουν να διψούν για αίμα και οι πόλεμοι φαίνεται να είναι ασταμάτητοι.Που είναι λοιπόν η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους από την εποχή της πυράς στην Ευρώπη όπου οι άνθρωποι καιγόντουσαν αν και μόνο το επέλεγε η ιερά εξέταση, ως σήμερα;

Δύο παραδοχές είναι βέβαιες για τον συγγραφέα: Η μία είναι ότι σίγουρα θα πεθάνουμε και η άλλη ότι θα υπερβαίνουμε τα όρια; Αναρωτιέται ο ίδιος o συγγραφέας.

Τρείς ηθοποιοί ενσαρκώνουν τη παράσταση εκ των οποίων ο ένας ( Γιώργος Τσούρμας ) βρίσκεται έξω από τον κλειστό χώρο του θεάτρου και καλησπερίζει (μέρος του συγγραφικού κείμενου) τους εισερχόμενους θεατές.

Οι δύο ηθοποιοί ( Ειρήνη Δράκου και Αλεξάνδρα Καζάζου) ερμηνεύουν απίστευτα σπαραχτικά, εν μέρει στα λατινικά ,με τη φωνή και την κίνηση του σώματος τους, τη σημασία του αίματος για τον άνθρωπο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο του. Αρκετά λεπτά κρατούν το σώμα τους επίπονα άκαμπτα γερμένα προς το κοινό κατά τη διάρκεια της αφήγησης τους.

Το σκηνικό μαύρο λυτό με έναν έναν λευκό τοίχο φτιαγμένο από χαρτιά υγείας έρχεται σε αντίθεση με το θεματικό περιεχόμενο, χρώματος ερυθρού.

Το αποκορύφωμα του σκηνοθέτη βιώνεται με τρείς έντονους διαδοχικούς κόκκινους φωτισμούς προς το κοινό, ομοίων ενός φάρου,άμεσα συνδεδεμένους χρωματικά με το αίμα, δημιουργώντας την ανάγκη να κλείσεις τα μάτια ακριβώς όπως αντιδρά κάποιος που πονάει.

Ταυτότητα του έργου:

Mετάφραση : Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Σκηνοθεσία : Δημήτρης Μπίτος

Μουσική : Γιάννης Τάντσης

Σκηνικά : Clavie Deson

Φωτισμοί : Βασίλης Καψούρος

παίζουν : Είρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Γιώργος Τσούρμας