Ο Αλέξανδρος Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν (1799-1837) υπήρξε σημαντικός Ρώσος ποιητής, μυθιστοριογράφος και ιδρυτής της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. Γεννημένος στη Μόσχα, ο Πούσκιν έγραψε το πρώτο του ποίημα σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Το 1830 έγραψε ένα δράμα με τίτλο «Φθόνος Μότσαρτ και Σαλιέρι» στο οποίο αναπαράγει την ιστορία της δολοφονίας.
Ο Αντόνιο Σαλιέρι (1750-1825) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες έργων όπερας στα τέλη του 18ου αιώνα. Τα έργα του, 39 όπερες και εκκλησιαστική μουσική, παίζονταν σε όλη την Ευρώπη, από τη Νεάπολη μέχρι την Κοπεγχάγη, από τη Λισαβόνα μέχρι τη Μόσχα. Στο Παρίσι τον θεωρούσαν άξιο διάδοχο του Γκλουκ. Το όνομά του έμεινε στην ιστορία, όχι για τη συνολική παρουσία του στη μουσική ζωή της Ευρώπης, αλλά ως αντίζηλος και προσωπικός εχθρός του Μότσαρτ, τον οποίο δολοφόνησε με δηλητήριο, σύμφωνα με φήμες που δεν αποδείχθηκαν ποτέ.
Η εκφραστικότατη ερμηνεία της Καλλίστης Αγγελάκη (Σαλιέρι) φθάνει στο αποκορύφωμα της τη στιγμή που ενώ ο Μότσαρτ έχει πιει την πρώτη γουλιά από το κόκκινο κρασί, η λέξη «στάσου» που προφέρει δείχνει την πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό που εν δυνάμει όλοι μας κουβαλάμε. Υπογραμμίζει την τελευταία πτυχή του καλού που έχει φαγωθεί από το φθόνο. Ο τρόμος που διακατέχει το Σαλιέρι όταν ο Μότσαρτ ξυπνάει, γεννάει την τρομερή αλήθεια του. Ο Σαλιέρι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διπλοπρόσωπη ασπρόμαυρη μάσκα που φιλοτεχνήθηκε για την παράσταση πολύ πετυχημένα καθώς κατορθώνει να προκαλέσει συναισθήματα απέχθειας.
Η λεπτεπίλεπτη φιγούρα της Αλίσιας Φωτιάδη ενσαρκώνει το ρόλο της με μαεστρία και η μειλίχια μορφή του Μότσαρτ ζωντανεύει στο εδώ και τώρα της σκηνικής πράξης. Η 40κοστή διάσημη συμφωνία του Μότσαρτ διαχύνεται στο χώρο και μας φέρνει την αύρα της ελαφρότητας του είναι. Το Ρέκβιεμ μας προσγειώνει στην αναπόφευκτη διαίσθηση του θανάτου μιας μεγαλοφυΐας και ακούγοντας το ένα σκοτάδι απλώνεται στη σκέψη. Ο φωτισμός της αίθουσας, χαμηλός σχεδόν υπόγειος αποτυπώνει εύστοχα τα συναισθήματα του φθόνου και του μίσους του ύπουλου Σαλιέρι. Τέλος, η συνειδητοποίηση του Μότσαρτ ότι ο εφιάλτης του δεν ήταν άλλος από τον «φίλο» του, κάνει το δραματικό στοιχείο έντονο και μας αφήνει να εστιάζουμε στη μουσική του και μόνο για πάντα στο χρόνο.
Η Ταυτότητα της παράστασης
Διασκευή-Ανάπλαση : Δημήτρης Νταβέας
Σκηνοθεσία : Βαλεντίνη Λουρμπά
Φωτισμοί : Ανδρέας Νικολόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Πάρις Νικολακέας
Εικαστική επιμέλεια : Κοσμάς Πανωρίδης
Φωτογραφία : Χρήστος Ακρίδας
Τους ρόλους ερμηνεύουν : Καλλίστη Αγγελάκη και Αλίσια Φωτιάδη
Αναρτήσεις
