ΠΡΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ

“Χάνονται οι μέρες στου τραίνου τον καπνό”

O Tennessee Williams, γεννημένος στο Κολόμπους του Μισισιπή είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του αμερικάνικου θεάτρου. Ανέβαζε στη σκηνή πρόσωπα που έπασχαν ψυχικά, παίρνοντας παραδείγματα από το άμεσα στενό του περιβάλλον.Δεν ήταν δύσκολο για αυτόν να συλλέξει φαινόμενα ψυχικών διαταραχών αφού η ίδια του η οικογένεια ήταν άκρως προβληματική.Ο ίδιος έπασχε από κατάθλιψη σχεδόν σε όλη του τη ζωή.Εθισμένος στα φάρμακα και το αλκοόλ κρινόταν σκληρά όχι μόνο για τον τρόπο που διάλεξε να ζει αλλά και λόγω των ομοφυλοφιλικών του προτιμήσεων.Το μονόπρακτο θεατρικό του Tennessee Williams “Προς Κατεδάφιση”(This Property is Gondemned)μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1966 με τους Natalie Wood, Robert Redford και Charles Bronson.Το τωρινό έργο εξελίσσεται στις ράγες των τραίνων, στο Γκάζι, ένα απογευματάκι με ψύχρα,όπου η Willie (ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ), ένα “παιδί” που μεγάλωσε,εμφανίζεται με κουρελιασμένα ρούχα και άγαρμπα πασαλειμμένο,κόκκινο κραγιόν στα χείλη.

Στο χέρι της κρατάει μια κούκλα σαν να ήταν σωζόμενο απομεινάρι από σπίτι που έχει υποστεί πυρκαγιά. Εκεί συναντάει τον Τοm (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΤΣΑΔΑΜ)ένα αγόρι με σορτς και ένα χαρταετό στο χέρι, ο οποίος έχει έρθει σε αυτό το σημείο επειδή φυσάει και έτσι μπορεί να πετάξει τον χαρταετό του.

Ακολουθεί μια εξιστόρηση της Willie για το παρελθόν της,το οποίο έχει γίνει και παρόν αφού δεν της έχει απομείνει τίποτα πια παρά μόνο η ανάμνηση μιας νεκρής αδελφής ,της Alva που έχει πεθάνει από φυματίωση και ένα σπίτι με μια μεγάλη ταμπέλα που γράφει “προς κατεδάφιση.”

Οι γονείς της δεν υπάρχουν πια αφού η μάνα τους τους παράτησε και ο πατέρας πέθανε από το πιοτό.Ο Tom φένεται να ενδιαφέρεται για την Willie και να αρχίζει να την ερωτεύεται.Η αρμονικότατη πλήρης live μουσική συνοδεύει κάθε θλιβερή έννοια που ξεστομίζει η Willie, κάνοντας το δράμα λιγότερο δραματικό.Η υπέροχη φωνή της Willie ξεπερνάει ακόμη και τον ήχο του τραίνου που περνάει από τις γραμμές την ώρα της παράστασης μια και το σκηνικό δεν είναι στημένο αλλά ρεαλιστικό.Πάνω στη διάβαση των πεζών περνούν ανυποψίαστοι διαβάτες που κοιτάνε με περιέργεια το έργο επί την πράξη. Ο ανατολίτικος χορός της Willie συναρπάζει με εξωτικά συναισθήματα τους θεατές.Η κίνηση των χεριών και των πέπλων της μας ταξιδεύει στη άπω Ανατολή.Η ερμηνεία του Tom είναι αυτή που έπρεπε να είναι:ενός αθώου παιδιού που ήρθε να πετάξει τον χαρταετό του στις γραμμές του τραίνου.Ήσυχος,αθώος και έτοιμος να ακούσει ερωτεύεται εύκολα στην ανιαρή αλλά χωρίς στεναχώριες ζωή του.Είναι αυτός που με τον τρόπο του κάνει την Willie να τον εμπιστευθεί.Ένα ήσυχο μοναχικό σπουργίτι.Ο φωτισμός της παράστασης είναι εξαίρετος ειδικά την στιγμή που περνάει το τραίνο και διακρίνονται τα graffiti φωτισμένα.

Ταυτότητα του έργου:

Μουσική : ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Λιμπρέτο-Διασκευή : ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΓΚΙΖΙΩΤΗΣ

Σκηνοθεσία : ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΧΑΤΖΑΚΗΣ

Χορογραφία – Κίνηση : ΕΛΕΝΑ ΓΕΡΟΔΗΜΟΥ

Κοστούμια – Κατασκευές : ΔΗΜΗΤΡΑ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Φωτισμοί : ΚΩΣΤΗΣ ΖΑΓΚΑΣ

Ενορχήστρωση : ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΣ

Ηχοληψία : ΑΛΕΑΞΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

Βοηθός Σκηνοθέτη : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΒΑΝΤΑΚΗΣ

Παίζουν:

Willie : ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ

Tom : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΤΣΑΔΑΜ

Ορχήστρα:

Βιολί : ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Βιόλα : ΦΩΤΗΣ ΠΕΖΟΣ

Τσέλο : ΛΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Κοντραμπάσο : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΣ

Φλάουτο : ΙΩΑΝΝΑ ΖΙΩΓΑ

Κλαρινέτο : ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΜΑΡΟΥΓΚΑΣ

Τρομπέτα : ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΣΥΛΛΑΣ

Κόρνο : ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ

Πιάνο : XΡΙΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Συμμετέχει ο D.J.JIMMY JIB

ARTwork : ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΡΑΣΧΗΣ

Φωτογραφίες : ΚΩΣΤΗΣ ΖΙΑΓΚΑΣ –ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΝΟΡΙΖΑΣ

Επικοινωνία : ARTACHE(ΒΑΣΩ ΒΑΣΙΛΑΤΟΥ,ΛΗΔΑ ΓΑΛΑΝΟΥ-ΒΑΡΒΑΡΑ ΛΟΥΚΑ)

je suis sang (είμαι αίμα)

"Θέλω να γίνω αυτό που με κάνει να ζω"

O Jan Fabre (1958) γεννημένος στην Αμβέρσα του Βελγίου ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνοθέτης και σκηνογράφος το 1980.

Παράλληλα είναι θεατρικός συγγραφέας σκηνοθέτης, εικαστικός,χορογράφος, σκηνογράφος, σχεδιαστής και δημιουργός όπερας.Έχει παρουσιάσει γλυπτά φτιαγμένα από ορείχαλκο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας homo universalis της εποχής μας.

Το “είμαι αίμα “ γράφτηκε από τον συγγραφέα το 2001 κατά παραγγελία, για το φεστιβάλ της Αβινιόν και παρουσιάστηκε στο Παλάτι των Παπών σε δική του σκηνοθεσία.Ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως “ένα μεσαιωνικό παραμύθι”.

Η ομάδα ΑΣΙΠΚΑ το παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπίτου.

Το αίμα συνδέεται άμεσα με το σώμα όπως με τις πληγές, την εμμηνόρροια,την μετάγγιση και την αιματοχυσία. Σε κάθε δελτίο φρίκης σε κάθε εξωτερική ανταπόκριση από εμπόλεμες περιοχές, το αίμα είναι ο κοινός παρανομαστής της ζωής ή του θανάτου.

Τα ανθρώπινα ένστικτα συνεχίζουν να διψούν για αίμα και οι πόλεμοι φαίνεται να είναι ασταμάτητοι.Που είναι λοιπόν η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους από την εποχή της πυράς στην Ευρώπη όπου οι άνθρωποι καιγόντουσαν αν και μόνο το επέλεγε η ιερά εξέταση, ως σήμερα;

Δύο παραδοχές είναι βέβαιες για τον συγγραφέα: Η μία είναι ότι σίγουρα θα πεθάνουμε και η άλλη ότι θα υπερβαίνουμε τα όρια; Αναρωτιέται ο ίδιος o συγγραφέας.

Τρείς ηθοποιοί ενσαρκώνουν τη παράσταση εκ των οποίων ο ένας ( Γιώργος Τσούρμας ) βρίσκεται έξω από τον κλειστό χώρο του θεάτρου και καλησπερίζει (μέρος του συγγραφικού κείμενου) τους εισερχόμενους θεατές.

Οι δύο ηθοποιοί ( Ειρήνη Δράκου και Αλεξάνδρα Καζάζου) ερμηνεύουν απίστευτα σπαραχτικά, εν μέρει στα λατινικά ,με τη φωνή και την κίνηση του σώματος τους, τη σημασία του αίματος για τον άνθρωπο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο του. Αρκετά λεπτά κρατούν το σώμα τους επίπονα άκαμπτα γερμένα προς το κοινό κατά τη διάρκεια της αφήγησης τους.

Το σκηνικό μαύρο λυτό με έναν έναν λευκό τοίχο φτιαγμένο από χαρτιά υγείας έρχεται σε αντίθεση με το θεματικό περιεχόμενο, χρώματος ερυθρού.

Το αποκορύφωμα του σκηνοθέτη βιώνεται με τρείς έντονους διαδοχικούς κόκκινους φωτισμούς προς το κοινό, ομοίων ενός φάρου,άμεσα συνδεδεμένους χρωματικά με το αίμα, δημιουργώντας την ανάγκη να κλείσεις τα μάτια ακριβώς όπως αντιδρά κάποιος που πονάει.

Ταυτότητα του έργου:

Mετάφραση : Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Σκηνοθεσία : Δημήτρης Μπίτος

Μουσική : Γιάννης Τάντσης

Σκηνικά : Clavie Deson

Φωτισμοί : Βασίλης Καψούρος

παίζουν : Είρήνη Δράκου, Αλεξάνδρα Καζάζου, Γιώργος Τσούρμας

Το μαύρο και το κόκκινο τα χρώματα του πάθους, του πόθου και του σκότους.

Slip and Tanga

Πρόκειται για τη μαύρη κωμωδία της Στέβης Μπουζιάνη που εξελίσσεται στο μπαρ του Δημοσθένη(Στέλιος Δαλέζιος) ο οποίος μιλάει,ερωτοτροπεί και άλλα πολλά…με τις πλαστικές του κούκλες, από αυτές που βλέπουμε στις βιτρίνες.Η αγαπημένη του κούκλα όμως είναι η Μιράντα που φοράει ένα κατακόκκινο καπέλο.

Μονολογεί μαζί της ώρες ατελείωτες όπως θα μιλούσε στην ερωμένη του για το slip της.Η θεία του η Λουκία (Μίρνα Μηλιώνη) πρώην ιερόδουλη θέλει να τον παντρέψει με την ανιψιά μιας καλόγριας την Πηνέλοπα Κρούζα (Νίκος Αποστολίδης), η οποία έχει ξεφύγει από τον ίσιο “δρόμο.”

Σε όλο το σουρεαλιστικό αυτό έργο εμφανίζεται και το φάντασμα ενός ψυχαναλυτή (Θεοδόσης Κώνστας) ο οποίος δεν έχει καταφέρει να αποδεσμευτεί από την ύλη και τριγυρνάει ανάμεσα στους ανθρώπους χρησιμοποιώντας ακόμα ψυχιατρικούς κώδικες. Ξαφνικά εμφανίζεται η Λίτσα Μανίτσα (έξοχη η ερμηνεία της Εύας Δήμου) μια πόρνη με “πτυχία.”Ψάχνει το δολοφόνο μιας ιερόδουλης , της Λούλας, που όπως είδε με τα ίδια της τα μάτια μπήκε στο μπαρ του Δημοσθένη.Τον κατηγορεί εν ψυχρώ Killer με κίνδυνο την ίδια της την ζωή.Ο Δημοσθένης παίζει εύκολα με τα μαχαίρια και φοράει Tanga όπως φορούσε και ο δολοφόνος της Λούλας.

Η σπαραχτική απολογία του δολοφόνου συνοδεύεται με τύψεις για όλα αυτά που έχει διαπράξει μέχρι τώρα, ποιος όμως φταίει για όλα αυτά;

Ο συμβολικός θάνατος στο τέλος του έργου τονίζει το dead line όλων μας.

Το σημείο που όλοι θα φτάσουμε και ας το δούμε με χιούμορ γιατί έτσι και αλλιώς δεν μπορούμε να το αποφύγουμε.

Η σκοτεινή αιμάτινη ατμόσφαιρα του μπαρ ταιριάζει με την ψυχρή

φιγούρα του στυγνού και τρομαχτικού δολοφόνου.Τα μαχαίρια που

χρησιμοποιεί προκαλούν τρόμο στους θεατές και ταυτίζονται με το θύμα ειδικά όταν ο θύτης πλησιάζει το κοινό. Η ενδυμασία της πόρνης “Λίτσας Μανίτσα” (μαύρα δερμάτινα) όπως και όλων των ηθοποιών θυμίζει πράγματι εικόνες από οίκο ανοχής και υποκόσμου γενικότερα.

Τα χρώματα που επικρατούν είναι το μαύρο και το κόκκινο.Τα χρώματα του πάθους, του πόθου και του σκότους.

Η εκλεπτυσμένη κίνηση της Πηνέλοπα Κρούζα σε γυναικείες θηλυκές κινήσεις προκαλεί το γέλιο των θεατών.

Το φάντασμα του ψυχιάτρου θυμίζει ιταλική φιγούρα που αφηγείται στα ενδιάμεσα του έργου, ενώ η κλασική μεσαιωνική μουσική παρεμβάλλεται ανάμεσα στις πράξεις του έργου και “δένει” με τα αμίλητα πρόσωπα των ηθοποιών.

Η παράσταση θα παιχτεί για τελευταία φορά στις 22 Απριλίου στον Πολυχώρο του νέου κόσμου.

Ταυτότητα του έργου:

Kείμενο/σκηνοθεσία : Stevi k.Bouziani

Μουσική επιμέλεια : Tommie Bouzianis

Επικοινωνία : Έμυ Βάγια

Βοηθός σκηνοθέτη: Βίκη Μιχοπούλου

Φωτισμοί : Πάνος Κουκουρουβλής

Τεχνική κάλυψη ήχου - φωτών : Άντζι Βαλσαμή

Εικαστικά - σκηνική εμπιμέλεια : Twins art

Πρακτόρισσες

Στο θέατρο του Ήλιου παρουσιάζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη η κωμωδία " Πρακτόρισσες" που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Γιάννης Καλαβριανός.

Τρεις ανενεργές πρακτόρισσες μπαίνουν σε νέες περιπέτειες. Η Γαβριέλα Ουζμπεκιστάν (Μαρία Κοσκινά) μία καμπαρετζού που έχει αρχίσει να βαριέται κάνοντας νούμερα σε μια καρέκλα επειδικνύοντας τα φυσικά της προσόντα, ερωτεύεται και φλερτάρει διαρκώς.
Η Συμέλα Τσανταμπασίδου (Έλλη Μερκούρη) παντρεμένη και πολύ ερωτευμένη με τον Παναγιώτη έναν απλό φούρναρη, ο οποίος δεν έχει ιδέα ότι η γυναίκα του έχει αποφοιτήσει από την Ακαδημία πρακτόρων της Μόσχας, καίγεται από ένα ανεκπλήρωτο όνειρο να μπει μια μέρα στα Τ.Ε.Ι. ως βρεφονηπιοκόμος.
Την παλιά ομάδα συμπληρώνει η Μικαέλα Μπελούτσι ( Ζωή Παρασκευοπούλο) η οποία βρίσκεται έγκλειστη στο Βατικανό ως μοναχή και μισεί θανάσιμα την ξαδέλφη της Μόνικα Μπελούτσι.
Καλούνται για μια νέα αποστολή από την Μόσχα και έτσι χωρίς δεύτερη συζήτηση αφήνουν τα επίγεια και παρουσιάζονται χωρίς καθυστέρηση στην ώρα και στο μέρος όπου τους έχει όρισει η αρχηγός τους Σαμπίνε (Άννα Ελεφάντη) που εμφανίζεται με την γραμματέα και δεξί της χέρι Γκαλίνα (Αναστασία Μποζοπούλου) μια γυναίκα με ισχυρό λάβαρο την φωνή της.
Μετά την χαρούμενη συνεύρεση τους οι τρεις κοπέλες λαμβάνουν την εντολή να εξοντώσουν την αδύστακτη και ανίκητη Λουκριτία Στρογκανώφ από την οποία ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να βγάλει κάποια φωτογραφία προσώπου αλλά ούτε και να διαφύγει ζωντανός.
Η αρχηγός της Ακαδημίας της Μόσχας θέλει να σώσει τον πλανήτη.Η Λουκριτία Στρογκανώφ έχει σκοπό να σκοτώσει τον διάσημο βιολόγο Κοσταντίν Κοσταντίνοβιτς ο οποίος έχει ανακαλύψει το επιδημικό κρυπτοσπορίδιο,ένα θανατηφόρο μικρόβιο και να το παραδώσει στην κινέζικη μαφία έτσι ώστε να αποκομίσουν αμύθητα κέρδη απειλόντας την ανθρωπότητα.
Η πρώτη πληροφορία που έχουν οι πρακτόρισσες είναι ότι η Λουκριτία Στρογκανώφ θα παρευρίσκεται στο Gala του ξενοδοχέιου "Μεγάλη Βουργουνδία" στην Αθήνα.
Εξοπλισμένες με τα τελευταίας τεχνολογίας σύνεργα, μεταμορφώνονται σε χορευτικό γκρουπ οι " τσουπρέτες" και παρουσιάζονται στην σκηνή.
Κάποιο πρόσωπο όμως ο Τιμοτέι (Χρήστος Θεοδωρίδης) τις παρακολουθεί και προσπαθεί να τις εξολοθρεύσει σε κάθε τους βήμα.
Ποιο είναι όμως αυτό το πρόσωπο αναρωτιούνται οι θεατές του οποίου το "en face" δεν βλέπουμε δεν γνωρίζουμε και κατευθύνει τον Τιμοτέι;
Η "μεγάλη κυρία" εμφανίζεται στη σκηνή σε αναπηρική καρέκλα με την πλάτη γυρισμένη στο κοινό διατάζοντας κάθε φορά τον Τιμοτέι να εξοντώσει τις πρακτόρισσες.
Τελικά η πληροφορία είναι λανθασμένη και η Λουκριτία παρευρίσκεται αλλού, στο Gala της αμερικάνικης πρεσβέιας.
Η μεταμφίεση αλλάζει πάλι: οι πρακτόρισσες, βάζουν τα λαμέ και γίνονται τα χρυσά κορίτσια του W.C.Εκεί ο Τιμοτέι τα καταφέρνει και τις ακινοτοποιεί με ένα νευροπαραλυτικό αέριο ενώ τους κλείνει κάθε διέξοδο.
Όμως μια τσέχα αρσιβαρίστρια τις ελευθερώνει και τα κορίτσια αναλαμβάνουν πάλι καθήκον.
Eντοπίζουν την Λουκριτία στην Αμερικανική πρεσβεία η οποία εμφανίζεται ως φίλη (Αλεξία Μπεζίκη) του αμερικανου πρέσβη.
Καθώς αυτές όπως και η αρχηγός τους η Σαμπίνε προσπαθούν να αποτρέψουν τον πρέσβη (Γιάννης Καλαβριανός) από το να σταματήσει να έχει σχέση με την μεγαλύτερη κατάσκοπο εγκληματία και εχθρό της ανθρωπότητας εκείνος θυμώνει και κόβει κάθε επαφή με την ακαδημία της Μόσχας.
Τα τρία τσακάλια μεταμφιέζονται ακόμη μια φορά σε υδραυλικούς και αιχμαλωτίζουν την Λουκριτία Στραγκανώφ στο σκοτεινό υπόγειο της Αμερικανικής πρεσβείας την ώρα που επιδίδεται σε ερωτικά σαδομαζοχιστικά παιχνιδάκια με τον πρέσβη.Η ίδια υποστηρίζει ότι ονομάζεται Λουκριτία Γιαδικιάρογλου και πουλάει εσώρουχα.Οι πρακτόρισσες όμως είναι ανένδοτες.Την έχουν στα δύχτια τους πλέον.
Η Σαμπίνε γιορτάζει, η ανθρωπότητα σώθηκε.Όμως μια έκπληξη τους περιμένει.
Η Λουκριτία που έπιασαν δεν είναι η Λουκριτία που ζητούσανε.Έκαναν λάθος.
Σίγουρες πια ότι η Σαμπίνε η αρχηγός τους είναι το πρόσωπο που ζητάνε γυρνάνε στην Μόσχα για να το εξακριβώσουν,ψάχνοντας τα μυστικά ντοκουμέντα στο άβατο του γραφείου της.Τις πίανει όμως στα πράσσα.
Το τέλος του έργου δεν έφτασε όπως φαίνεται.Κάποια άλλη παραμονεύει και την κατάληλη στιγμή κάνει την εφοδό της με το όπλο και να που τους έχει όλους στο στόχαστρο.
Η Λουκία Στραγκανώφ δεν είναι άλλη από την βοηθό της αρχηγού, η υποχθόνεια και ύπουλη Γκαλίνα.Τώρα θα τους σκοτώσει για να κλέψει το θανατηφόρο μικρόβιο και να το πουλήσει στην κινέζικη μαφία.
Όμως μια αδυναμία της, θα σώσει τον Τιμοτέι, τις πρακτόρισσες και την αρχηγό τους, την τελευταία στιγμή, ως από μηχανής θεός.

Η κίνηση των ηθοποιών συνχρονίζεται τέλεια με την μουσική που καλύτερη δεν θα μπορούσε να επιλεχθεί από αυτή που ακούσαμε.
Πομπώδης και ταυτόχρονα αυταρχική πετυχαίνει να σκορπίσει στο θέατρο "κατασκοπική ατμόσφαιρα". Οι πετυχημένες ατάκες των ηθοποιών κατακτούν το κοινό και το φέρνουν σε ευδιάθετη κατάσταση.
Η κίνηση των ερμηνευτών είναι άρτια συντονισμένη ιδιαίτερα σε σκηνές slow motion ενώ η υπόκλιση τους στο τέλος της παράστασης ξεπερνάει τα τετρίμενα και μοιάζει να είναι μοναδική.

Ταυτότητα της παράστασης:

κείμενο - σκηνοθεσία : Γιάννης Καλαβριανός
βοηθός σκηνοθέτη : Λιάνα Παντελοπούλου
σκηνικά- κοστούμια : Mαρίνα Κελίδου - Όλγα Χατζηιακώβου
μουσική : Άννα Λάκη
σχεδιασμός βίντεο : Χάρης Γερμανίδης - Παναγιώτης Τσαγκαράκης
σχεδιασμός φωτισμών : Nίκος Μοσκοφίδης
επιμέλεια κίνησης - χορογραφίες - μουσική επιμέλεια : Χρήστος Θεοδωρίδης
τίτλοι έναρξης : Είρηνη Μπαζοπούλου
φωτογραφίες : Γιάννης Βελισσαρίδης
Υπέυθυνη προβολής +Επικοινωνίας : Δέσποινα Κραουνάκη

Dreck (Σκουπίδι)

Το έργο "Dreck" (σκουπίδι) έχει γραφτεί από τον Αυστριακό Robert Schneider (1961) o οποίος έχει κάνει σπουδές σύνθεσης,ιστορία τέχνης και θεατρολογίας στη Βίεννη ενώ σήμερα ζει σε ένα ορεινό χωριό του Αυστριακού Vorarlberg.
Το κείμενο γράφτηκε το 1993 και παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική περισσότερο από 90 φορές.
Πρόκειται για ένα μονόλογο του Sad (σύντμηση του Sadam που στα αγγλικά σημαίνει "λυπημένος").
Τον ρόλο υποδύεται ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΦΕΙΔΗΣ.
Ο Sad ένας 30χρονος,ιρακινός,παράνομος μετανάστης από την Βασσόρα έχει σπουδάσει φιλοσοφία και ελληνική λογοτεχνία και σήμερα βρίσκεται στην Ελλάδα.
Για να ζήσει πουλάει τις νύχτες τριαντάφυλλα στα μπαρ και στους 50άρηδες που τα χαρίζουν στις πιτσιρίκες.
Η πολυθρόνα που κάθεται τα βράδια είναι η " πατρίδα " του,την αγαπάει ακόμη και αν δεν του ανήκει.
Παρέα του,οι αναμνήσεις από την οικογενειά του σε παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες μαζί με τα κεριά που ανάβει για να κάνει οικονομία στο ηλεκτρικό ρεύμα.
Βιώνει το ρατσισμό,την ξενοφοβία και την αποξένωση στην καθημερινότητα του και πιστεύει ότι είναι ένοχος αφού το στόμα του βρωμάει επειδή τρώει ωμά κρεμμύδια, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι ανατολίτες.
Ακγιστρωμένος από το σύνδρομο του θύματος είναι ανίκανος να ξεφύγει,ταυτίζεται με τους δημιούς του και τους δικαιώνει με την βροντερή φωνή του.
Αν ήξερε πόσο ανεπιθύμητος είναι δεν θα μετανάστευε ποτέ στην Εύρωπη.
Γίνεται ο ίδιος η μαύρη σκιά στα ονειρά του γιατί το μίσος που εισπράτει δεν φτάνει να αποδεχτεί τον εαυτό του στην " πολιτισμένη Ευρώπη ".
Είναι ένας ξένος που του χρεώνουν όλο το φταίξιμο.
Ο Βαγγέλης Βαφείδης ενσαρκώνει σε κάθε του φράση την ένοχή προσωποποιημένη αλλά η ένταση της φωνής του και ο τόνος της δεν σου αφήνουν περιθώρια οίκτου.
Η ερμηνεία του αποδίδει κορυφαία την οργή ενός ανθρώπου που νιώθει στο περιθώριο και μεταφέρει στους θεατές το συναίσθημα του να είσαι και να νιώθεις "εκτός".

Ταυτότητα του έργου:
Απόδοση - διασκεύη : Βαγγέλης Βαφείδης
Σκηνοθεσία : Αλκυώνη Βαλσάρη
Σκηνικό και κοστούμια : Καλλιόπη Ζαφειροπούλου
Κινησιολογία : Εσθήρ Μαυροφόρου
Φωτισμός : Αχιλλέας Κουτσούρης
Video design : Εμμανουέλα Βογιατζάκη - Κρουκόβσκι
Επιμέλεια κειμένων προγράμματος : Ελένη Καρασαββίδου
Στο ρόλο του Sad ο Βαγγέλης Βαφείδης.

" Της αρέσουν οι γέφυρες τόσο πολύ που στεναχωριέμαι κάθε φορά που βλέπω γεφύρι επειδή δεν το βλέπει εκείνη "

O William Gibson ( 1914 - 2008) ήταν αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.
Έγραψε πολλά έργα όπως το " Μiracle worker" ("το θαύμα των εργαζομένων") αλλά καθιερώθηκε κυρίως μέσα από την επιτυχία του "Δύο για την τραμπάλα"("Τwo for the seasaw").
Το "Δύο για την τραμπάλα" ερμήνευσε η Αnn Bancroft στην αρχική παραγωγή του Broadway το 1958 απέναντι στο Henry Fonda όπου και κέρδισε το βραβείο Τόνι.

Ο Jerry Ryan που υποδύεται ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ είναι ένας δικηγόρος από τη Νεμπράσκα, ο οποίος έχει πρόσφατα χωρίσει και προσπαθεί να κάνει ένα καινούριο ξεκίνημα. ΄Εχει νοικιάσει ένα ευτελή διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη ενώ παλεύει να προσαρμοστεί στο δυσδιάβατο παρών του.
Ενώ το διαζυγιό του έχει κατατεθεί η ιδέα ότι πράγματι θα οριστικοποιηθεί του φέρνει αυπνίες και κάνει βραδυνές βόλτες στις γέφυρες της Νέας Υόρκης.
Σε ένα πάρτυ γνωρίζει την 29χρονη Gittel Mosca μια χορεύτρια με ασθενική υγεία και έναν αποτυχημένο γάμο.
Με αφορμή ενός ψυγείου που εκέινη πουλάει την προσεγγίζει τηλεφωνικά.Με αυτόν τον τρόπο ξεκινάει ένα ειδύλλιο όπου οι "αντιστάσεις" του διαφαίνονται είδη από την αρχή μέσω του ειρωνικού λόγου μεταξύ τους.
Η Gittel που υποδύεται η ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΡΗ περήφανη δεν δέχεται την παραμικρή οικονομική βοήθεια από την οικονομική προσφορά του Jerry να ανοίξει studio χορού παρόλο που με τη νέα του δουλειά σε δικηγορικό γραφείο θα μπορούσε να την βοηθήσει.
Πεπεισμένος ο Jerry ότι δεν αγαπάει την πρώην του γυναίκα μιλάει μαζί της διαρκώς στο τηλέφωνο για να την στηρίξει,πράγμα που όταν ανακαλύπτει η Gittel οργίζεται αφάνταστα και εκδικείται τον ευτό της πηγαίνοντας με τον πρώτο τυχόντα στο κρεβάτι.
Τυχαία όμως πέφτει στην αντίληψη του Jerry ο οποίος ξεσπάει σε ένα ψυχοαναλυτικό μένος εναντίον της Gittel.
Μετά από τον θυμό έρχονται τα λόγια σαν σφαίρες και δεν αργούν να αποκαλύψουν και για τους δύο τις πιο βαθειές τους επιθυμίες.
Η Gittel διακρίνει πικραμένα ότι ακόμη και αν την αγαπάει της δίνει την μισή καρδιά του γιατί όλη του η ψυχή και ο νους είναι παραδεδεδώμενα με μαγικό τρόπο στην πρώην του γυναίκα.Εκείνος από την μεριά του την ευγνωμονεί για όσα του πρόσφερε-σίγουρα όχι υλικά αγαθά-και κατανοεί ακόμη περισσότερο τον εαυτό του και τα λάθη που έχει διαπράξει στο παρελθόν.
Χωρίζουν χωρίς μίσος αλλά με συναισθήματα αγάπης ο ένας για τον άλλον.
Το μήνυμα που μας αφήνει το έργο είναι σαφές:Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι τυχαίες και πάντα κάτι θέλουν να πουν σε αυτούς ακόμη και αν αυτό δεν είναι η αγάπη που ενώνει για πάντα δύο ανθρώπους αλλά η αμοιβαία ηθική και συναισθηματική βοήθεια που κάνει το ανθρωπινό ον αυτόνομο και δυνατό.
H ερμηνεία των ηθοποιών είναι καθηλωτική τόσο από τον τρόπο ομιλίας τους ,όσο από την φινέτσα των κινησεών τους και την χροία της φωνής τους.Μια εξαιρετική δουλειά με πρωτότυπο διάλειμμα και υπέροχο μουσικό τέλος.

Το έργο είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Άκη Δαβή.Την περασμένη χρονιά ο Άκης Δαβής σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε μαζί με τη
Στέλλα Μαρή στο ίδιο έργο αλλά ο κύκλος των παραστάσεων διακόπηκε από τον αιφνίδιο και τραγικό του θάνατο.

Ταυτότητα του έργου:

William Gibson
"ΔΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΜΠΑΛΑ"
("TWO FOR THE SEESAW")
σε μετάφραση της Στέλλας Μαρή
Σκηνοθεσία : Στέλλα Μαρή
Σκηνογραφία : Γιώργος Σταματάκης
Φωτισμοί : Κώστας Δρίμτζιας
Κοστούμια : Ελένη Παππά
Βοηθός σκηνοθέτη : Xρύσα Μπόμπα
Μουσική επιμέλεια : Γιώργος Σταματάκης
Φωτογραφία : Κώστας Δρίμτζιας
Δημιουργικό : Κώστας Σταματάκης,Χαρά Σωτηροπούλου.
Touς ρόλους ερμηνεύουν η Στέλλα Μαρή και ο Δημήτρης Παπαναστασίου.

"Η πιο δυνατή"

Αυγούστου Στρινμπεργκ
Μετάφραση: Πέλος Κατσέλης.
Σκηνοθεσία:Βαλεντίνη Λουρμπά

O Johan Αύγουστος Στρίντμπεργκ (22 Ιανουαρίου 1849 - 14 Μαΐου 1912) ήταν Σουηδός θεατρικός συγγραφέας. Είναι αναμφισβήτητα από τους πιο ισχυρούς και πιο σημαντικούς συγγραφείς. Ο Στρίντμπεργκ είναι γνωστός ως ένας από τους πατέρες του σύγχρονου θεάτρου.
«Η πιο δυνατή» είναι ένας μονόλογος μιας παντρεμένης προς την αντίζηλό της κι ερωμένη του άντρα της, όπου περιγράφεται με οξυδέρκεια αυτή η αέναη πάλη του ανθρώπου, η ερωταπόκριση ανάμεσα στον εαυτό του «δικαστή» και στον εαυτό του «κατηγορούμενο».
Ενώ η παντρεμένη μονολογεί(Αλίσια Φωτιάδου) η μεν αντιζηλός της(Καλλίστη Αγγελάκη) σιωπά άλλοτε με
πονεμένες εκράσεις άλλωτε με ειρωνικές.Αυτή είναι και η απαντησή της η οποία ανατρέπει ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση γιατί στο τέλος αποδεικνύεται η πιο ανύσχηρη αφού ο ψυχοσωματικός παράγοντας την νικάει και αποβάλει από τα σπλάχνα της το παιδί του άντρα της "φίλης."
Την στιγμή της αποκάλυψης η αντίδραση της παντρεμένης φαντάζει κάπως υπερβολικά ειδικά την στιγμή που ήδη έχει κάνει μαύρες σκέψεις και τις έχει εκφράσει δυνατά, ίσως η αντιδρασή της θα έπρεπε να είναι πιο αναμενόμενη
και όχι τόσο τραβηγμένα δραματική.

«Η Μεγαλοφυΐα με την κακουργία είναι ασυμβίβαστη»

Ο Αλέξανδρος Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν (1799-1837) υπήρξε σημαντικός Ρώσος ποιητής, μυθιστοριογράφος και ιδρυτής της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. Γεννημένος στη Μόσχα, ο Πούσκιν έγραψε το πρώτο του ποίημα σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Το 1830 έγραψε ένα δράμα με τίτλο «Φθόνος Μότσαρτ και Σαλιέρι» στο οποίο αναπαράγει την ιστορία της δολοφονίας.

Ο Αντόνιο Σαλιέρι (1750-1825) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες έργων όπερας στα τέλη του 18ου αιώνα. Τα έργα του, 39 όπερες και εκκλησιαστική μουσική, παίζονταν σε όλη την Ευρώπη, από τη Νεάπολη μέχρι την Κοπεγχάγη, από τη Λισαβόνα μέχρι τη Μόσχα. Στο Παρίσι τον θεωρούσαν άξιο διάδοχο του Γκλουκ. Το όνομά του έμεινε στην ιστορία, όχι για τη συνολική παρουσία του στη μουσική ζωή της Ευρώπης, αλλά ως αντίζηλος και προσωπικός εχθρός του Μότσαρτ, τον οποίο δολοφόνησε με δηλητήριο, σύμφωνα με φήμες που δεν αποδείχθηκαν ποτέ.

Η εκφραστικότατη ερμηνεία της Καλλίστης Αγγελάκη (Σαλιέρι) φθάνει στο αποκορύφωμα της τη στιγμή που ενώ ο Μότσαρτ έχει πιει την πρώτη γουλιά από το κόκκινο κρασί, η λέξη «στάσου» που προφέρει δείχνει την πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό που εν δυνάμει όλοι μας κουβαλάμε. Υπογραμμίζει την τελευταία πτυχή του καλού που έχει φαγωθεί από το φθόνο. Ο τρόμος που διακατέχει το Σαλιέρι όταν ο Μότσαρτ ξυπνάει, γεννάει την τρομερή αλήθεια του. Ο Σαλιέρι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διπλοπρόσωπη ασπρόμαυρη μάσκα που φιλοτεχνήθηκε για την παράσταση πολύ πετυχημένα καθώς κατορθώνει να προκαλέσει συναισθήματα απέχθειας.

Η λεπτεπίλεπτη φιγούρα της Αλίσιας Φωτιάδη ενσαρκώνει το ρόλο της με μαεστρία και η μειλίχια μορφή του Μότσαρτ ζωντανεύει στο εδώ και τώρα της σκηνικής πράξης. Η 40κοστή διάσημη συμφωνία του Μότσαρτ διαχύνεται στο χώρο και μας φέρνει την αύρα της ελαφρότητας του είναι. Το Ρέκβιεμ μας προσγειώνει στην αναπόφευκτη διαίσθηση του θανάτου μιας μεγαλοφυΐας και ακούγοντας το ένα σκοτάδι απλώνεται στη σκέψη. Ο φωτισμός της αίθουσας, χαμηλός σχεδόν υπόγειος αποτυπώνει εύστοχα τα συναισθήματα του φθόνου και του μίσους του ύπουλου Σαλιέρι. Τέλος, η συνειδητοποίηση του Μότσαρτ ότι ο εφιάλτης του δεν ήταν άλλος από τον «φίλο» του, κάνει το δραματικό στοιχείο έντονο και μας αφήνει να εστιάζουμε στη μουσική του και μόνο για πάντα στο χρόνο.

Η Ταυτότητα της παράστασης

Διασκευή-Ανάπλαση : Δημήτρης Νταβέας

Σκηνοθεσία : Βαλεντίνη Λουρμπά

Φωτισμοί : Ανδρέας Νικολόπουλος

Μουσική επιμέλεια: Πάρις Νικολακέας

Εικαστική επιμέλεια : Κοσμάς Πανωρίδης

Φωτογραφία : Χρήστος Ακρίδας

Τους ρόλους ερμηνεύουν : Καλλίστη Αγγελάκη και Αλίσια Φωτιάδη